Categorie: Blog

23 sep

Lekker Muisje? Of toch wat gras?

Het heeft weer even geduurd, maar daar is opeens weer een blog.

Geen hoogstaand verhaal, foto’s van enkele maanden oud, maar te mooi om niet te delen!

Om de hoek bij mij broeden ieder jaar wel een aantal paartjes steenuilen. Een fijne uilensoort, alleen al omdat je er ‘s nachts niet voor je bed uit hoeft. Deze uilensoort jaagt in de schemering, en als ze jongen hebben ook geregeld midden op de dag. Dat is fijn, want u moet weten: mijn bed heeft last van verlatingsangst. Of had ik dat al eerder verteld?

Geregeld ging ik afgelopen zomer even kijken, altijd met de auto, omdat vogels een auto minder eng vinden dan een fiets, of misschien ligt het aan mijn fiets dat kan ook. Ze komen als je in de auto zit vaak dichterbij, is mij geleerd.

Het werkte niet echt. Altijd als ik aankwam zat de steenuil ver weg, en als ik weer weg ging zat hij nog net zo ver weg. Jammer!

Steenuil tegen de skyline van Zoetermeer

Na een aantal keren besloot ik op de terugweg naar huis toch even langs te rijden. Met de fiets dit keer. Blijkbaar ligt het niet aan de fiets of de auto, maar gewoon aan geluk. De vogel zat op een tiental meters rustig te dagdromen, en liet ons heerlijk onze gang gaan.

Steenuil op de uitkijk
Hou ook de lucht in de gaten!

Creatief met beelden? Of beelden moeilijk weg kunnen gooien? Ik denk het laatste, deze foto zat al in mijn prullenbak, maar vond ‘t toch net zonde. Dus maar wat anders dan anders.

Toch ga ik zelf liever voor de natuurlijke foto’s het liefst met wat actie. Dat begreep meneer Steenuil wel, en nog geen vijf minuten later laat hij zich naar beneden vallen…

‘Daar loopt er weer een!’
‘3,2,1 NU!’
Nog 2 meter…
Nog 1 meter…

…en komt triomfantelijk weer met een muis boven. Hij kijkt een paar seconden rond, en vliegt dan met zijn prooi naar de al piepende jongen. Een mooi moment, en ook een mooi moment om weer naar huis te gaan.

Raak! Muis en grasspriet, een van de jonge vogels is misschien wel vegetariër.
Nog even showen.
En weg was tie

Dat was weer leuk!

Nog een kleine vermelding: Binnenkort zijn er weer een aantal nieuwe kaarten online: Kerstkaarten, kaarten voor bij de jaarwisseling, en de gewone blanco kaarten. Hou het in de gaten!

Ook ligt er weer een nieuwe kalender bij de drukker! Nog even geduld:)

Dat was het weer voor deze keer, tot de volgende maar weer!

Meer lezen?

Abonneer je via onderstaande knop om geen verhalen te missen!

16 jul

Strabrechtse Heide, zomaar een wild idee

Arjan de Heer / Geen categorie / / 5 Comments

Afgelopen zaterdag werd mij gevraagd of ik meeging naar de Strabrechtse Heide. Naast het onderzoek naar de vermiste Tanja Groen dat daar gehouden wordt, zijn daar nog andere dingen wat mijn aandacht veel meer trekt.

2 slangenarenden hadden besloten daar een aantal dagen te verblijven! Op zich is het fenomeen slangenarend niet meer uniek in Nederland, maar hier komen ze geregeld heel dichtbij. Dat is wel uniek.
Bij uitstek de beste kans tot nu toe voor foto’s van een slangenarend in Nederland.

Hoog op de uitkijk ~ slangenarend

Ik zal even een uitleg geven bij de naam van de vogel. Hou je vast. Deze vogel behoort tot de arenden, en eet slangen. Een geniaal persoon heeft bedacht daar het woord slangenarend van te maken, en dat vind ik nog heel niet zo gek bedacht.

De arenden waren aardig actief, en vlogen regelmatig een rondje. Arenden zien vliegen is altijd indrukwekkend, zeker als ze dichtbij komen. Ik heb 1 keer eerder een slangenarend gezien, in Drenthe, op meer dan 2 km afstand door de telescoop. Dan was dit toch wel een lichte verbetering qua afstand! Ontzettend genoten.

Slangenarend in actie

Op de Strabrechtse Heide bleek als verwacht veel meer te beleven. Ik ga het onthouden als prachtig gebied, en ja ik vind alles prachtig, maar dit was echt dubbel prachtig zeg maar. Insecten in overvloed, levendbarende hagedissen, rugstreeppadden, en vast en zeker nog veel meer! Bijgaand een paar van de mooiste foto’s als bijvangst.

We zagen meerdere keren een levendbarende hagedis, altijd leuk om tegen te komen, zeker als ze ook nog wel even mee willen werken voor een foto! Ook een selfie werd nog gemaakt, altijd leuk om die later terug te krijgen:)

Om bang van te worden…
Portret van levendbarende hagedis met een mooi achtergrondje.
Tengere grasjuffer mocht er ook op.
En ook deze sprinkhaan sloofde zich flink uit ~ Zwart wekkertje

Wat is er toch altijd weer veel moois te vinden buiten!

Voor deze keer was dit ‘m weer, tot de volgende!

Abonneren op mijn blog? Klik op onderstaande knop om geen blog meer te missen.

19 jun

Schattig, Klein en kwetsbaar

Arjan de Heer / Geen categorie / / 2 Comments

Een van de mooiste dingen in de natuur en in de vogelwereld vind ik toch wel het jonge leven. Elk jaar opnieuw worden er velen jonge dieren en vogels geboren, die door trouwe, hardwerkende ouders grootgebracht worden, met alle gevaren die daarbij komen kijken.

Kleine plevier

Dit jaar, maar ook vorig jaar heb ik een aantal steltlopers mogen volgen in het broeden en grootbrengen van hun jongen. Schattig, klein en kwetsbaar. Het levert mooie momenten op, maar ook wat momenten waarop de realiteit voor de opgroeiende vogels eventjes langskomt.

Zo was ik rustig aan het kijken naar 3 rondrennende jonge tureluurs, toen een zwarte kraai zijn middageten kwam halen. Toen liepen er nog maar 2 jonge tureluurs. Het hoort erbij, het is de natuur, maar wat dat betreft ben ik blij dat ik geen vogel ben. Levensgevaarlijk.

De titel: ‘leukste broedsoort in het gebiedje’ gaat al twee jaar op rij naar de twee paartjes bontbekplevier, die gewoon in het binnenland, op een bouwterreintje hun jongen groot brengen. Bij mijn weten zijn er in die twee jaar 7 jongen vliegvlug geworden.

Bontbekplevier
Even schudden – bontbekplevier
Jonge bontbekplevier met een volwassen ouder

Verdere soorten steltlopers die er broeden zijn kleine plevier, kluut, scholekster, kievit en tureluur. Er is dus altijd wel wat te beleven, al zijn sommige soorten erg schuw, ook met veel geduld. De mooiste foto’s heb ik er voor jullie uitgepikt.

Jonge kluut
Vliegvlug jong van een kluut
Kluut
Jonge kluut

Ze hebben het aardig voor elkaar wat betreft de grond waar ze vertoeven, vorige week is er weer 500m2 opgeleverd aan een projectontwikkelaar, voor zo’n 1 miljoen euro, ik snap wel waarom dat zo duur is, wie wil nu niet wonen bovenop de plek waar een bontbekplevier gebroed heeft! Die vogels gebruiken het overigens gewoon gratis, mensen maken zo’n stukkie grond veel te duur.

Het is een prachtplek, al ben ik bang dat er over een paar jaar weinig over is van deze zandbak. We gaan het zien, tegen die tijd hebben de vogels vast weer een ander plekje gevonden!

Bontbekplevier op de uitkijk
Een soort die ook altijd wel te vinden is op het terrein – witte kwikstaart
Kleine plevier

Dat was mijn aandeel deze week weer, het weer was vandaag prima om even wat foto’s uit te zoeken zonder spontaan een zonnesteek te krijgen.

Ik wens alle lezers een fijn weekend toe, en spreek jullie snel weer!

Gratis lid worden en geen blogs meer missen? Klik op onderstaande knop om je te abonneren.

Bontbekplevier
28 mei

Rookmelder en meer

Arjan de Heer / Geen categorie / / 1 Comment

Eerder deze week werd er een rookmelder ontdekt in Delft.

Deze rookmelder kreeg een staartje, al duurde dat een aantal dagen. Een vogelaar kreeg het door bewoners opgenomen geluid in handen en kwam er achter dat de rookmelder niemand minder was dan meneer de Dwergooruil! Ik wil ook zo’n rookmelder!

Volgens dutchbirding betreft dit pas het 13e geval van een dwergooruil in Nederland. Aangezien specifiek deze rookmelder dus vrij slecht te verkrijgen is besloot ik om hem ‘s avonds even te gaan bekijken.

Veel te zien was er niet, maar het geluid was al voldoende. Erg leuk!

De betreffende rookmelder

En meer, en misschien wel leuker. Een nachtzwaluw!

Nachtzwaluw

We weten inmiddels dat de uil de afgelopen dagen zo rond 23.00 begint te zingen. Om daar dan voor die tijd te zijn heeft niet zo heel veel zin, dus besloten we om 10 minuten verder even te kijken bij een nachtzwaluw, die daar eerder die dag was ontdekt. Wie ziet ‘m?

Op zo’n 3,5 meter achter deze haag zat de nachtzwaluw rustig te slapen. Heel vet.

Normaal zie en hoor je nachtzwaluwen alleen ‘s nachts, dat komt denk door de naam die we hem hebben gegeven. Maar als ze overdag niet vliegen zitten ze ergens te pitten. Zie ze dan maar is te vinden met hun bizarre schutkleur…

Nachtzwaluw

Voor mij is dit mijn eerste nachtzwaluw die ik overdag gezien heb. Een kleine droom.

Nachtzwaluw
Nachtzwaluw

Dat was een effectief avondje vogelen, soms mag het.

Tot de volgende weer!

Nieuw op mijn blog? U kunt u net als 265 andere mensen abonneren op mijn blog om ze niet meer te missen!

07 mei

Oranje Boven

Arjan de Heer / Geen categorie / / 7 Comments

Koningsdag is inmiddels al even geweest, en ik moet eerlijk bekennen: ik heb er niet zoveel aandacht aan geschonken.
Waar ik wel aandacht aan heb geschonken zijn deze prachtige beeldschone vlindertjes, met toevallig ook het nodige oranje. Ze heten dan ook oranjetipje.

Een toepasselijke naam, voor de mannetjes tenminste. De vrouwtjes zijn wat meer bescheiden, en hebben geen oranje op hun feestpak zitten.

Mannetje oranjetipje
Vrouwtje oranjetipje

Het oranjetipje is een van de eerste dagvlinders die het voorjaar inluidt, in normale jaren tenminste, dit jaar wil het voorjaar nog niet echt komen. Gelukkig de oranjetipjes wel, en ik heb me weer aardig vermaakt. Vroege ochtenden en late avonden zijn de beste periode om ze te fotograferen. Het zoeken is dan wel een hele kunst, want ze zitten ontzettend stil wachtend op de morgen met hopelijk een warm zonnetje, waarna ze zich weer kunnen opwarmen, om de dag vervolgens fladderend door te brengen.

Het liefst zie ik die koude ochtenden, met al die miljoenen waterdruppeltjes op alles wat buiten staat. 1 keer is het bij mij gebeurd dat alles nat was, het maakt een vlinder misschien zelfs nog mooier! En je raad het al, aan het einde van de ochtend was alles opgedroogd, behalve mijn broek. Waar was die regenbroek nou?..

Oranjetipje met dauw
close-up van de vleugel van het oranjetipje vol met druppels

Oranjetipje met tegenlicht

Een aantal ochtenden en avonden zoeken leverde naast wat rare blikken van langslopende mensen een totaal van 25 vlinders op, 11 oranjetipjes, en 14 klein geaderde witjes. Geen slechte score!

Met warm weer zijn ze wat beter te vinden en dus ook wat makkelijker te tellen. De telling kwam op de beste dag op een totaal van 12 oranjetipjes en veel te veel witjes.

Klein geaderd witje wil ook wel op een pinksterbloem zitten.
Oranjetipje op pinksterbloem

Het Gouwebos is maar een rare plek. Je moet weten dat alle vlinders een waardplant hebben. Dat zijn de planten waar ze hun eieren op leggen en waar ze dus vaak te vinden zijn. Bij oranjetipjes zijn pinksterbloem en look-zonder-look de waardplanten.

Beide plantensoorten staan in het Gouwebos, maar de oranjetipjes lijken er niet van te weten. Vorig jaar had ik precies 0 vlinders op pinksterbloem, dit jaar 2. De rest van de vlinders zaten voornamelijk op fluitenkruid. Ach, ieder zijn voorkeur, al gaat mijn voorkeur uit naar een oranjetipje op pinksterbloem. Een prachtcombinatie!

Wel weer vreemd is dat Klein geaderde witjes wel volop op pinksterbloem te vinden waren. Het is een vreemd verhaal. Al misstaat deze combinatie ook zeker niet!

Klein geaderd witje op pinksterbloem
Oranjetipje
Klein geaderd witje

Twee dezelfde vlinders, op hetzelfde blaadje, maar toch twee volledig verschillende foto’s. Welke is dan het mooist?

Ik kwam er niet helemaal uit, en heb daarom maar besloten dat ze allebei een plekje krijgen op deze pagina, waarom ook niet?!

Oranjetipje high key
fladderend oranjetipje
Baardmans. Vooraanzicht oranjetipje

Het was al weer even geleden dat er een blog uit ging, en van verschillende kanten kwam de vraag wanneer er weer een nieuwe kwam! Super leuk om te horen, ik merk in de statistieken dat de blog groeit en groeit, dank daarvoor!

Een blog schrijven is voor mij geen verplicht nummertje, als ik foto’s en zin heb schrijf ik wat, en als ik geen foto’s of geen zin heb schrijf ik niks. Veel ingewikkelder ga ik het niet maken, zodra er een blog is ziet u hem verschijnen.

Check ook met regelmaat uw spambox, het wil weleens gebeuren dat de blog daarin verdwijnt. Als u deze mail dan markeert als ‘geen spam’ komt hij de volgende keren gewoon in uw inbox.

Oranjetipje vrouw op pinksterbloem

Dat was ‘m weer! Vaker deze blog lezen? Op onderstaande knop kunt u zich abonneren, u krijgt dan bij iedere nieuwe blog een melding in uw mailbox!

Tot de volgende weer!

09 apr

Winterse futen

Daar waar de vorige blog optimistisch begon over het komende voorjaar moesten we afgelopen week nog even een stapje terug doen. Winters weer was aan de orde van de dag. Wat is het beste weer voor een fotograaf? Geen idee, maar afgelopen week waren het de sneeuwbuien!

In Zevenhuizen zit al een aantal dagen een tweetal Kuifduikers. De een nog in winterkleed, de ander in bijna-zomerkleed. Nee, geen grappen over mannetjes of vrouwtjes dit keer, in dit geval zijn de vogels zoals de mensheid het noemen wil ‘gender-neutraal’ gekleed. Hoe ik dat uitleg aan de voorbijgangers is: Het verschil tussen man en vrouw is niet te zien in dit geval.

In die termen snappen ze het ook nog.

Kuifduiker in bijna-zomerkleed

Sneeuw, hagel, wind en kou. Samen lijken dat niet echt de omstandigheden waarop je lekker buiten kan genieten, maar de afgelopen week bewees het tegendeel.

De plek waar ik mijn tijd doorbracht was rijk aan diversiteit in fotokansen. De ene kant van het water lag in de luwte van een gebouw, waardoor er ondanks windkracht 4 en hoger, nog steeds spiegelglad water was, daar waar honderd meter verderop de golven voor een binnenmeer best groot waren. Dit geeft weer een heel ander effect. Ruimte voor een diverse serie dus!

Kuifduikers in een stevige sneeuwbui
Kuifduiker in winterkleed

Was het niet koud? Eigenlijk best wel, en er zijn weer genoeg keren geweest waarop ik me afvroeg waarom ik niet gewoon binnen zat bij de kachel. Als ik dan de resultaten zie, weet ik waarom.

Ik was deze keren in het voordeel, dat er chauffeurs waren die me wel wilde brengen en halen. Met name de eerste keer was dat erg fijn, ik was flink koud geworden, en mijn handen deden het niet helemaal meer. Ik was vies geworden, doordat ik graag zo laag mogelijk op de grond lig voor het mooiste standpunt voor de foto’s, en ik mocht zo de auto ‘zeker niet in’. Als ik mijn jas en regenbroek uit deed mocht ik wel mee. Geen probleem, doen we! In mijn enthousiasme, of mijn gebrek aan controle over mijn koude handen stond ik enkele seconden later in mijn onderbroek. Ik neem maar voor lief dat de chauffeur mij uitlachte, en ik was blij dat de meeste mensen met dit weer binnen zitten, er zijn er maar weinigen die er van hebben kunnen genieten. Ik denk dat dat in hun voordeel is. Nog meer rare praatjes?

Misschien wel de mooiste foto van de serie ontstond ook tijdens een flinke sneeuwbui. Weer of geen weer, de futen baltsen er lustig op los.

Baltsende futen in de sneeuw

Dat was hem weer voor deze keer!

Niks meer missen van deze blog? Klik op onderstaande knop en krijg een mail bij elk nieuw blogbericht!

02 apr

Voorjaar!

De eerste vakantiegangers zijn weer terug! Na een winter afwezigheid, besluiten veel vogels, ieder voorjaar opnieuw, om de warmte te verlaten en terug te gaan naar ons kikkerlandje. Waar het overigens ook niet heel koud meer is, de afgelopen week liet een zomerse indruk achter.

Mooi weer, zingende vogels, en een rustige week waren voor mij genoeg redenen om veel buiten te zijn. Het Bentwoud is een heerlijke plek om rond te lopen. Overal zingende blauwborsten en fitissen, boven mijn hoofd baltsende bruine kiekendieven, en nog weer hoger boven mijn hoofd, niet meer dan stipjes hoog in de lucht, vliegen de veldleeuweriken, die altijd zorgen voor een concert aan geluiden. Ver op de achtergrond klinkt het gehoemp van een roerdomp, en vlinders zijn op veel plekken al weer te zien. Dat was kort samengevat wat een paar dagen Bentwoud inhield. Tot de volgende weer!

Neehoor, grapje natuurlijk, ik was nog niet klaar!

De foto’s leken lange tijd achter te blijven bij de mooie ervaringen, maar uiteindelijk kwam ook dat nog goed met een paartje blauwborst, en een haas die mijn camera kwam inspecteren.

Als het zonnetje onder is willen ze opeens wel dichtbij komen…

In het algemeen vind ik vrouwen mooier dan mannen, maar als ik dat buiten zeg vallen veel vogels over mij heen. In de vogelwereld is het namelijk meestal andersom. De mannetjes stelen de show met hun schoonheid, en de vrouwtjes doen het zware werk in veel bescheidenere kleding. Bij blauwborsten is het zo dat de mannetjes vaak een week eerder arriveren dan de vrouwtjes. Na een tocht van meer dan 4000 Kilometer, krijgen ze geen tijd om uit te rusten, ze beginnen direct met het bewaken van hun territorium, geen soortgenoot mag daar komen, tenzij het een vrouwtje is. Na een week komen de vrouwtjes, waarna de paarvorming direct begint.

Hoe bizar is dit trouwens, een vogeltje van 17 gram, vliegt even 4000km+ om naar ons kikkerlandje te komen. Wat een drive moeten die vogels hebben zeg, ik ben al moe na 20 minuutjes fietsen. Pfff…

Hieronder een foto van een vrouwtje, en u zult het met me eens zijn, vergeleken met het mannetje zien ze er niet uit. Maar ze mogen er ook zijn. Vaak krijg je een vrouwtje blauwborst nauwelijks te zien, vorig jaar heb ik al geprobeerd ze op de plaat te krijgen, toen mislukte het, dit jaar is het gelukt, en krijgt hij van mij een ereplekje op deze website, al zal zij dat waarschijnlijk nooit weten. Ach, het gaat om het idee.

Vrouwtje Blauwborst
Less is more – Mannetje Blauwborst in zijn natuurlijke leefomgeving
Mannetje Blauwborst zingt het hoogste lied

Rond 11 uur ‘s ochtends is het licht zoals veel fotografen het noemen: ‘veel te hard’. Foto’s met hard licht zijn nou eenmaal minder mooi dan foto’s met zacht licht. Maar onderstaand het bewijs dat je best wat leuks kan met dat harde licht. Je moet er van houden, maar ik vond t wel geinig.

Blauwborst met tegenlicht, omgezet in zwart-wit

Zoals gezegd stelen de mannetjes de show, en daarvoor halen ze alles uit de kast. Vergeet niet om naast dat mooie blauw, ook te kijken naar die prachtige staart! Met regelmaat voeren ze een baltsvlucht uit, vaak gaat dit veel te snel, maar na een paar keer zat er toch een foto tussen. Dat zegt meer dan woorden kunnen.

Na een lange dag vind ik het nog wel eens lekker om languit, op mijn rug in het gras te gaan liggen. Heerlijk ontspannen, luisterend naar alle geluiden zou ik zo in slaap kunnen vallen. Gelukkig gebeurde dat niet, want dit keer had ik het geluk dat er een paar hazen langskwamen, en geïnteresseerd bij me kwamen zitten. We hebben elkaar een tijdje geobserveerd, waarna de hazen het hazenpad kozen, en het voor mij een mooie tijd was om weer naar huis te fietsen. Het leverde wat portretjes op, en ik moet toegeven, hazen zijn prachtige dieren!

Tot de volgende weer!

Abonneer je op deze blog om niets te missen!

Hopend op nog vele mooie dit voorjaar om met jullie te delen. Bedankt voor alle support!

12 mrt

Henk met Kralen

Het hart van iedere natuurliefhebber maakt een sprongetje als hij, of zij, de eerste Grutto van het jaar weer hoort. Het is een van de eerste vogels die komt melden dat het voorjaar in aantocht is. Hier in Waddinxveen is het elk jaar zo rond half februari raak, en zie ik bij ‘t Weegje, of de Voorofsche polder de eerste Grutto’s. Hier verzamelen ze zich, en na enkele weken zijn ze bijna allemaal weer vertrokken richting hun broedgebieden.

Een paar dagen terug kwam ik bij de Surfplas in Reeuwijk een groepje Grutto’s tegen, lekker dichtbij, met een bevroren grond en potdichte mist als extraatje. Dat leverde een leuke sfeer op.

Met de Grutto in het algemeen gaat het niet goed. De aantallen vliegen achteruit. Daarom wordt er veel onderzoek gedaan naar het gedrag van de vogels, om zo de soort gerichter te kunnen beschermen. Een manier om zo’n onderzoek te doen is door de vogels te ringen. In een groepje grutto’s die ik laatst zag zat een geringde vogel, de vogel op de onderstaande onscherpe foto heb ik gemeld, en ik kreeg de geschiedenis van dit individu toe gestuurd.

Henk met kralen

De enige naam die ik op het toegestuurde document kon vinden was B2RBRR. Dat vond ik niet lekker klinken, ik vermoed dat ze het BSN-nummer verwisselt hebben met zijn roepnaam. Er stond verder geen roepnaam in het verslag, dus heb ik er eentje bedacht. We noemen hem Henk. Henk is op 7 Juni 2017 in de buurt van Stavoren geboren, en is dus bijna 4 jaar oud. Veel verdere informatie is er nog niet, maar in mijn rapportage schreef ik: ‘Henk lijkt kerngezond, eet goed, en vliegt ook nog prima.’ Dat boeide helemaal niemand, en ik kreeg commentaar dat die informatie niet relevant is. Ik was geschokt. Vogels zijn blijkbaar gewoon een nummertje, individuele aandacht is er nauwelijks meer. Vandaar dat ik deze informatie hier nog even meld, wellicht vind een van jullie het wel interessant. Henk heeft ook al meer plekken in zijn korte leven gezien dan ik in mijn 18 jaar. Hij is sinds de dag dat hij een ring aangeboden kreeg (iets wat ik ook nog nooit heb meegemaakt) 8x bewust gezien (3x in Portugal, 1x in Spanje bij Sevilla en 4x in ons land)

Los van alle rarigheden betreft nummertjes, namen en individuele aandacht: Onderzoeken als deze zijn goud waard voor het behoud van onze nationale vogel. Als je dus zo’n Grutto met ringen om zijn poot tegenkomt, maak een foto en meld de waarneming op Birdring.nl je helpt de onderzoekers hiermee, en indirect draag je bij aan de bescherming van deze soort!

Het was een fijne ontmoeting.

Aan het einde van de middag was het licht mooier aan de andere kant van de Surfplas in Reeuwijk. Daar verblijft al een aantal dagen een Kuifduiker, die nog nooit gehoord heeft van het woord ‘schuw’. Dat is wat tijd waard, ik hou van deze rood-ogende of rood-ogige of hoe-je-het-ook-zegt fuut

Al eerder schreef ik een blog over een Kuifduiker in zomerkleed

Deze vogel is nog in Winterkleed, over iets meer dan een maand zal onderstaande vogel er uit zien als op de foto’s in die blog.

Ik vind het leuk om te zien hoe de weersomstandigheden kunnen zorgen voor een totaal andere kleur water. Beide foto’s zijn op dezelfde plek genomen, maar zijn toch totaal verschillend. De wind was dit keer de oorzaak van het verschil. Ik vind het fascinerend. Wat jullie er van vinden hoor ik graag!

Vond je dit nou weer een goed verhaal, en wil je er meer horen, abonneer je dan door op de onderstaande knop te klikken. Vond je dit nou een enorm slecht verhaal, en wil je toch meer horen, dan kan je ook op de onderstaande knop klikken.

Tot de volgende weer!

O ja, binnenkort zijn er weer nieuwe kaarten beschikbaar, waaronder een paar Grutto’s. Hou het in de gaten!

26 feb

Blauwe Kiekendief

De lente laat zich voorzichtig weer zien, de dagen worden langer, de vogels fluiten, de eerste vlinders laten zich weer zien; Ik hou er van! Het doet de mens met dit weer goed om buiten te zijn, en als er dan ook nog mooie dingen voor de camera langskomen, wordt het alleen maar beter.

Ik vind het totaal niet leuk om een roofvogelshow te bezoeken, of de vogels daar te fotograferen, dat voelt nep, en is niet natuurlijk. Dat is uiteraard mijn mening, andere denken hier vast anders over. Maar als een vogel zonder opleiding uit zichzelf zo’n show weggeeft ben ik wel graag van de partij.

Dat gebeurde met dit jonge mannetje Blauwe Kiekendief. Met wat geduld kwam hij gewoon naar je toe vliegen!

Eerder al heb ik een aantal keer in het Bentwoud gepost om deze soort op de foto te krijgen, maar zodra de vogel me daar zag draaide die zich om, en vloog weer weg, nog nooit had ik het geluk deze soort op de foto te zetten. Dit was dan ook een mooie gelegenheid om daar verandering in te brengen!

Een paar uur wachten leverde weinig op. 2 keer kwam deze vogel langs, op grote afstand. Maar rond de middag kwam toch het nooit geleerde werk van een roofvogelshow bij hem naar boven. Als ik deze zin zo terug lees, lijken er een aantal zaken niet te kloppen, maar de strekking is vast en zeker duidelijk.

Een veel beter verhaal dan bovenstaand zal het ook niet worden, ben ik bang, maar ach, ik denk dat de foto’s voor zich spreken!

Er komt toch nog wel een goed verhaal naar boven. Na een paar uur te hebben gezeten op mijn geliefde krukje, die bijna overal mee naar toe gaat, had dat krukje het blijkbaar gehad met mij. Vervelend langzaam scheurde het zitvlak los van de pootjes, en na een paar seconden zat ik op de grond. Ach ja, soms is zo’n relatie gewoon over. Ik heb het geaccepteerd, sterker nog, hij is gelijk vervangen voor een nieuwe. Het maakte de prachtige ervaring met deze vogels niet minder mooi.

Biddend boven zijn prooi om vervolgens..

.. naar beneden te ploffen.
Het levert leuke beelden op. Voor de vogel was het minder spannend, want deze keer was het mis, geen muis voor nu.

Tegen de avond namen de twee aanwezigen vogels het even tegen elkaar op, hoog in de lucht. Links het mannetje, bijna 1 jaar oud, rechts het vrouwtje, met dezelfde leeftijd. Wat ze lieten zien was typisch baltsgedrag. Ze zullen iets gedacht hebben als: ‘Je kan er niet vroeg genoeg bij zijn’.

Een leuk detail nog, het vrouwtje (rechts) is groter dan het mannetje (links). Een ander verschil is de kleur van het oog. Het mannetje heeft een geel oog, zie onderstaande foto’s, het vrouwtje heeft een donker oog. In het veld goed te zien, maar helaas was het vrouwtje een stuk schuwer, dus minder foto’s van haar.

Het licht in de avond was ook mooi, de harde schaduwen verdwijnen dan, en ondanks de ISO die dan steeds hoger moet kwamen hier toch de mooiste platen uit.

De dag erna zaten er opeens 9! Niet normaal!

Nee gekkigheid, dit is het resultaat van niet in slaap kunnen komen. Een compilatie van de show die deze 2 vogels gaven in het avondzonnetje.

Voor vandaag houden we het hier weer bij, wellicht komt er nog een keer een deel II

Bedankt voor de leuke reacties op de vorige blog, het wordt gewaardeerd!

Nooit meer iets missen van deze blog? Klik op de onderstaande knop.

13 feb

IJS(vogel)

‘Wat een weertje is het hé?’ ‘Nou zeker, fantastisch’.

Zo het beste gesprek van de week hebben we hierboven ook weer gehad, nu verder met de rest van de gespreksstof.

De afgelopen week begon met een rondje lopen in ‘t Weegje, waar de verse sneeuw het landschap een heel nieuw gezicht gaf.
Het doel was om vogels vast te leggen in het winters tafereel. Naast natuurlijk ontzettend te genieten van deze heerlijke momenten. Veel verder dan een Roodborst op het ijs ben ik nog niet, als ik plots naast me hoor: ‘Jij bent Arjan toch?’ Bevestigend antwoord volgt. Waarop mevrouw een geheim vrijgaf. ‘Ik weet een plekje waar een IJsvogel prachtig te zien is, daar en daar’

Roodborst – ‘t Weegje

Dat zal wel, dacht ik, en ik besloot rustig mijn rondje verder te lopen.

Kokmeeuw – ‘t Weegje

‘s Middags thuisgekomen knaagde het nog wat na, en ik besloot toch even een kijkje te gaan nemen op de locatie die mevrouw me gewezen had. De IJsvogel bleek keurig aanwezig op de genoemde plek, en algauw werden de tweede en derde IJsvogel ook gevonden een slootje verderop. Een uitgelezen kans om deze soort met winters weer op de foto te krijgen. Onverwacht maar ontzettend leuk!

De meeste IJsvogelliefhebbers (het zijn er velen, en niet onterecht) weten dat IJsvogels het zwaar hebben in een koude periode als deze. De sloten vriezen dicht, en hun eten wordt daarmee onbereikbaar. De IJsvogels waar ik op gewezen werd hadden een wak gevonden waar blijkbaar genoeg vis te vinden was.

De locatie was fantastisch, aan twee kanten rijen met huizen; voetgangers die op een meter of 6 langs lopen, soms zonder ook maar een IJsvogel te zien; hoe kan je zoiets missen?! Verder was er nog de groeiende belangstelling naar wat ik aan het doen was op de grond in de koude sneeuw. Niet veel bijzonders, ik ben gewoon foto’s aan het maken!

Het was een leuke belevenis, en de camera werd stevig aan het werk gezet. Op sommige momenten voelde ik me net zo blauw als het model, maar alle vingers doen het gewoon nog, zojuist nog even getest. Overigens zie ik liever het blauw van het model, wat een prachtkleuren.

Dit model hoefde geen uitleg over hoe hij moest poseren. Hij deed het alsof hij het al 1000 keer had gedaan.

Ik at een koekje, hij een visje. Beide hielden we het nog wel uit in de kou, zolang er maar te eten was.

Hij nog een visje, maar bij mij was de koek al lang op. Niks te klagen overigens, moeders kwam gewoon even langs, met een warme kop koffie en een lekkere koek, die IJsvogel keek maar wat jaloers. In verdere conversaties gaf hij aan liever geen gezeik aan z’n hoofd te hebben, dat hij druk genoeg was. Daarin herkende ik veel. Een prachtgesprek.

Een echt nog schuwe IJsvogel levert een Less-Is-More plaatje op.

Gefocust op zijn mogelijke eten, zonder ook maar door te hebben dat ik op zo’n 5 meter zijn gehele privé leven vast leg.

Ook het vrouwtje mag niet ontbreken.

Tegenlicht is ook licht, en zorgt met regelmaat voor een leuke aanvulling bij een serie van een bepaalde soort. Zo ook hier, je houdt er van of je houdt er niet van, ‘t is mij om ‘t even.

Al met al was dit een mega vette ervaring, zo dichtbij een IJsvogel in actie kunnen zien is menigeens droom. Ik vermoed dat de IJsvogels die ik gezien heb deze vorst wel overleven. Het wak wordt opengehouden, en ze eten prima, eenmaal zag ik het mannetje negen kleine visjes achter elkaar naar binnenwerken. Dat is toch wel bijna een drie-gangen menu!

We gaan zien wat de komende week ons brengt, ik wens allen een goed weekend, en veel plezier buiten, in de sneeuw of op het ijs, voor zolang het duurt!

Met veel dank aan Mevrouw Renate voor de tip, het heeft me een paar leuke dagen bezorgd!

Tot de volgende weer!

Arjan de Heer background image
Deze content mag niet gekopieerd of vermenigvuldigd worden op welke manier dan ook.