Categorie: Geen categorie

28 mei

Rookmelder en meer

Arjan de Heer / Geen categorie / / 1 Comment

Eerder deze week werd er een rookmelder ontdekt in Delft.

Deze rookmelder kreeg een staartje, al duurde dat een aantal dagen. Een vogelaar kreeg het door bewoners opgenomen geluid in handen en kwam er achter dat de rookmelder niemand minder was dan meneer de Dwergooruil! Ik wil ook zo’n rookmelder!

Volgens dutchbirding betreft dit pas het 13e geval van een dwergooruil in Nederland. Aangezien specifiek deze rookmelder dus vrij slecht te verkrijgen is besloot ik om hem ‘s avonds even te gaan bekijken.

Veel te zien was er niet, maar het geluid was al voldoende. Erg leuk!

De betreffende rookmelder

En meer, en misschien wel leuker. Een nachtzwaluw!

Nachtzwaluw

We weten inmiddels dat de uil de afgelopen dagen zo rond 23.00 begint te zingen. Om daar dan voor die tijd te zijn heeft niet zo heel veel zin, dus besloten we om 10 minuten verder even te kijken bij een nachtzwaluw, die daar eerder die dag was ontdekt. Wie ziet ‘m?

Op zo’n 3,5 meter achter deze haag zat de nachtzwaluw rustig te slapen. Heel vet.

Normaal zie en hoor je nachtzwaluwen alleen ‘s nachts, dat komt denk door de naam die we hem hebben gegeven. Maar als ze overdag niet vliegen zitten ze ergens te pitten. Zie ze dan maar is te vinden met hun bizarre schutkleur…

Nachtzwaluw

Voor mij is dit mijn eerste nachtzwaluw die ik overdag gezien heb. Een kleine droom.

Nachtzwaluw
Nachtzwaluw

Dat was een effectief avondje vogelen, soms mag het.

Tot de volgende weer!

Nieuw op mijn blog? U kunt u net als 265 andere mensen abonneren op mijn blog om ze niet meer te missen!

07 mei

Oranje Boven

Arjan de Heer / Geen categorie / / 7 Comments

Koningsdag is inmiddels al even geweest, en ik moet eerlijk bekennen: ik heb er niet zoveel aandacht aan geschonken.
Waar ik wel aandacht aan heb geschonken zijn deze prachtige beeldschone vlindertjes, met toevallig ook het nodige oranje. Ze heten dan ook oranjetipje.

Een toepasselijke naam, voor de mannetjes tenminste. De vrouwtjes zijn wat meer bescheiden, en hebben geen oranje op hun feestpak zitten.

Mannetje oranjetipje
Vrouwtje oranjetipje

Het oranjetipje is een van de eerste dagvlinders die het voorjaar inluidt, in normale jaren tenminste, dit jaar wil het voorjaar nog niet echt komen. Gelukkig de oranjetipjes wel, en ik heb me weer aardig vermaakt. Vroege ochtenden en late avonden zijn de beste periode om ze te fotograferen. Het zoeken is dan wel een hele kunst, want ze zitten ontzettend stil wachtend op de morgen met hopelijk een warm zonnetje, waarna ze zich weer kunnen opwarmen, om de dag vervolgens fladderend door te brengen.

Het liefst zie ik die koude ochtenden, met al die miljoenen waterdruppeltjes op alles wat buiten staat. 1 keer is het bij mij gebeurd dat alles nat was, het maakt een vlinder misschien zelfs nog mooier! En je raad het al, aan het einde van de ochtend was alles opgedroogd, behalve mijn broek. Waar was die regenbroek nou?..

Oranjetipje met dauw
close-up van de vleugel van het oranjetipje vol met druppels

Oranjetipje met tegenlicht

Een aantal ochtenden en avonden zoeken leverde naast wat rare blikken van langslopende mensen een totaal van 25 vlinders op, 11 oranjetipjes, en 14 klein geaderde witjes. Geen slechte score!

Met warm weer zijn ze wat beter te vinden en dus ook wat makkelijker te tellen. De telling kwam op de beste dag op een totaal van 12 oranjetipjes en veel te veel witjes.

Klein geaderd witje wil ook wel op een pinksterbloem zitten.
Oranjetipje op pinksterbloem

Het Gouwebos is maar een rare plek. Je moet weten dat alle vlinders een waardplant hebben. Dat zijn de planten waar ze hun eieren op leggen en waar ze dus vaak te vinden zijn. Bij oranjetipjes zijn pinksterbloem en look-zonder-look de waardplanten.

Beide plantensoorten staan in het Gouwebos, maar de oranjetipjes lijken er niet van te weten. Vorig jaar had ik precies 0 vlinders op pinksterbloem, dit jaar 2. De rest van de vlinders zaten voornamelijk op fluitenkruid. Ach, ieder zijn voorkeur, al gaat mijn voorkeur uit naar een oranjetipje op pinksterbloem. Een prachtcombinatie!

Wel weer vreemd is dat Klein geaderde witjes wel volop op pinksterbloem te vinden waren. Het is een vreemd verhaal. Al misstaat deze combinatie ook zeker niet!

Klein geaderd witje op pinksterbloem
Oranjetipje
Klein geaderd witje

Twee dezelfde vlinders, op hetzelfde blaadje, maar toch twee volledig verschillende foto’s. Welke is dan het mooist?

Ik kwam er niet helemaal uit, en heb daarom maar besloten dat ze allebei een plekje krijgen op deze pagina, waarom ook niet?!

Oranjetipje high key
fladderend oranjetipje
Baardmans. Vooraanzicht oranjetipje

Het was al weer even geleden dat er een blog uit ging, en van verschillende kanten kwam de vraag wanneer er weer een nieuwe kwam! Super leuk om te horen, ik merk in de statistieken dat de blog groeit en groeit, dank daarvoor!

Een blog schrijven is voor mij geen verplicht nummertje, als ik foto’s en zin heb schrijf ik wat, en als ik geen foto’s of geen zin heb schrijf ik niks. Veel ingewikkelder ga ik het niet maken, zodra er een blog is ziet u hem verschijnen.

Check ook met regelmaat uw spambox, het wil weleens gebeuren dat de blog daarin verdwijnt. Als u deze mail dan markeert als ‘geen spam’ komt hij de volgende keren gewoon in uw inbox.

Oranjetipje vrouw op pinksterbloem

Dat was ‘m weer! Vaker deze blog lezen? Op onderstaande knop kunt u zich abonneren, u krijgt dan bij iedere nieuwe blog een melding in uw mailbox!

Tot de volgende weer!

26 feb

Blauwe Kiekendief

De lente laat zich voorzichtig weer zien, de dagen worden langer, de vogels fluiten, de eerste vlinders laten zich weer zien; Ik hou er van! Het doet de mens met dit weer goed om buiten te zijn, en als er dan ook nog mooie dingen voor de camera langskomen, wordt het alleen maar beter.

Ik vind het totaal niet leuk om een roofvogelshow te bezoeken, of de vogels daar te fotograferen, dat voelt nep, en is niet natuurlijk. Dat is uiteraard mijn mening, andere denken hier vast anders over. Maar als een vogel zonder opleiding uit zichzelf zo’n show weggeeft ben ik wel graag van de partij.

Dat gebeurde met dit jonge mannetje Blauwe Kiekendief. Met wat geduld kwam hij gewoon naar je toe vliegen!

Eerder al heb ik een aantal keer in het Bentwoud gepost om deze soort op de foto te krijgen, maar zodra de vogel me daar zag draaide die zich om, en vloog weer weg, nog nooit had ik het geluk deze soort op de foto te zetten. Dit was dan ook een mooie gelegenheid om daar verandering in te brengen!

Een paar uur wachten leverde weinig op. 2 keer kwam deze vogel langs, op grote afstand. Maar rond de middag kwam toch het nooit geleerde werk van een roofvogelshow bij hem naar boven. Als ik deze zin zo terug lees, lijken er een aantal zaken niet te kloppen, maar de strekking is vast en zeker duidelijk.

Een veel beter verhaal dan bovenstaand zal het ook niet worden, ben ik bang, maar ach, ik denk dat de foto’s voor zich spreken!

Er komt toch nog wel een goed verhaal naar boven. Na een paar uur te hebben gezeten op mijn geliefde krukje, die bijna overal mee naar toe gaat, had dat krukje het blijkbaar gehad met mij. Vervelend langzaam scheurde het zitvlak los van de pootjes, en na een paar seconden zat ik op de grond. Ach ja, soms is zo’n relatie gewoon over. Ik heb het geaccepteerd, sterker nog, hij is gelijk vervangen voor een nieuwe. Het maakte de prachtige ervaring met deze vogels niet minder mooi.

Biddend boven zijn prooi om vervolgens..

.. naar beneden te ploffen.
Het levert leuke beelden op. Voor de vogel was het minder spannend, want deze keer was het mis, geen muis voor nu.

Tegen de avond namen de twee aanwezigen vogels het even tegen elkaar op, hoog in de lucht. Links het mannetje, bijna 1 jaar oud, rechts het vrouwtje, met dezelfde leeftijd. Wat ze lieten zien was typisch baltsgedrag. Ze zullen iets gedacht hebben als: ‘Je kan er niet vroeg genoeg bij zijn’.

Een leuk detail nog, het vrouwtje (rechts) is groter dan het mannetje (links). Een ander verschil is de kleur van het oog. Het mannetje heeft een geel oog, zie onderstaande foto’s, het vrouwtje heeft een donker oog. In het veld goed te zien, maar helaas was het vrouwtje een stuk schuwer, dus minder foto’s van haar.

Het licht in de avond was ook mooi, de harde schaduwen verdwijnen dan, en ondanks de ISO die dan steeds hoger moet kwamen hier toch de mooiste platen uit.

De dag erna zaten er opeens 9! Niet normaal!

Nee gekkigheid, dit is het resultaat van niet in slaap kunnen komen. Een compilatie van de show die deze 2 vogels gaven in het avondzonnetje.

Voor vandaag houden we het hier weer bij, wellicht komt er nog een keer een deel II

Bedankt voor de leuke reacties op de vorige blog, het wordt gewaardeerd!

Nooit meer iets missen van deze blog? Klik op de onderstaande knop.

22 jan

Brouwersdam

De ‘Place to be’ voor vele vogelaars in de wintertijd. We praten over De Brouwersdam, met haar vele bezoekers in de vorm van vogels en mensen.

De Brouwersdam trekt jaarlijks duizenden bezoekers. ‘s Zomers is het er zwart van de badgasten, het is hard zoeken naar een parkeerplek vanwege de honderden campers die daar hun plaatsje hebben gevonden. Gelukkig wordt het in ons kikkerlandje nog net koud genoeg, om de badgasten te doen besluiten dat het voor hun te koud is op de Brouwersdam.

En dat biedt ruimte, voor zowel vogels als vogelaars. Ze zijn er in de winter dan ook beide dagelijks te vinden. Voor die vogelaars kom ik niet, nee, de vogels trekken mij meer. Vandaag gaan we ouderwets lopen, en zien we wel wat we tegenkomen.

Paarse Strandloper

Eidereend
Als je het mij vraagt echt een gave vogel, maar vraag het maar niet aan mij, want ik vind bijna alle vogels gaaf. Reacties die mensen gaven toen ik ze de foto voorschotelde waren wat anders. De een vond het een plomp, log en lelijk beest, de ander zei dat hij niet van ganzen hield, dus ook niet van dit ding. Weer een ander vond ‘m mooi. Die laatste persoon heb ik een kopje koffie aangeboden.

Deze vogel is voornamelijk noordelijk van ons te vinden, daar broeden ze, en zijn ze vaak stukken tammer dan bij ons voor de kust.
Wat wel noemenswaardig is, deze dieren maken geniale geluiden. Ooit als ik nog dichterbij kan komen dan dat ik nu was, wil ik een gesprekje met ze aanknopen, ik ben benieuwd wat ze nou eigenlijk willen vertellen

Geluid Eidereenden

Dat is toch wel een magisch geluid… Als je de eend niet mooi vind, dan moet je dit luisteren. Ook als je de eend wel mooi vind trouwens.

Paarse Strandloper
Ook een soort die ‘s winters zelden afwezig is op de Brouwersdam, gezellig zijn ze.

De zin: ‘Hoe smeriger je bent, hoe mooier je foto’s zijn’ hangt nog altijd rond in mijn hoofd, iemand vertelde mij dat, en ik vond het onzin. Maar vandaag kreeg hij wel even gelijk. Op de Brouwersdam is het altijd nat en vies, en zolang je gewoon als ieder ander normaal mens rechtop staat is er helemaal niks aan de hand. Maar als je mij bent ga je toch liever languit in de plassen liggen, om op ooghoogte van die Paarse Strandloper te komen voor een net wat mooiere foto.

De eerste vijf seconden merk je niks, en na de zesde seconde weet je al dat je nu net zo goed kan blijven liggen, omdat je toch al nat bent. Ook typisch is het vaak op zulke momenten, dat er een regenbroek, speciaal voor deze momenten aangeschaft, in de tas ligt, vlak naast je. Maar na die 6 seconden maakt het allemaal niks meer uit. Dan maar het beste ervan maken toch?

Op de terugweg naar huis, waren er klachten. Het stonk naar zee, en naar vis. Volgende keer is het misschien een idee, om die regenbroek naast het meenemen ook aan te trekken. Ach zo leren we allemaal wel eens wat bij, of we er wat mee doen is vraag twee, maar dat gaan we zien!

Het is trouwens een echte aanrader, om de Brouwersdam in deze tijd van het jaar te vereren met een bezoekje.
Soorten als IJseend, Eidereend, Paarse Strandloper, en nog vele andere zee- en kustsoorten zijn bijna altijd vaste prik.

Tot de volgende weer!

01 jun

Vale Gieren, fraaie nachtvlinders en veel lol

Arjan de Heer / Geen categorie / / 4 Comments

Zaterdag 30-05-2020

Een heerlijk dagje genieten van de natuur stond al een paar dagen op de agenda. Wat zeldzame nachtvlinders, insecten, en uiteindelijk ook nog de Struikrietzanger bij Duffelt bezoeken. Maar ja, onvoorspelbaar als de natuur is loopt het natuurlijk altijd net wat anders. Zo ook deze keer. Een flinke groep Vale Gieren (12) doorkruiste op vrijdag West-Nederland, en om een uur of zeven leken ze steeds meer onze kant op te komen. Dat is natuurlijk spannend genoeg, want ze moesten toch ergens naar de grond gaan om te slapen. Zonder een auto kom je dan niet ver, dus ik zat nagelbijtend thuis. Om half elf was daar eindelijk wat verademing, de Gieren waren naar de grond gegaan in Vlaardingen. Wat een droefplek, ik had veel mooiere plekken aan ze kunnen vertellen. Waddinxveen bijvoorbeeld, dat is toch veel mooier?!

Vale Gier

Maar daar werd geen gehoor aan gegeven, wat ons er toe brengt om het zaterdag-plan iets te wijzigen. Eerst maar even die Vale Gieren bekijken, en dan de rest. Dat houdt uiteraard weer in dat de wekker veels te vroeg staat, maar ach dat hoort er bij. Een half uurtje hebben we gestaan tussen de meest komische mensen, als je een mensenkijker bent moet je echt een keer mee. Alles staat daartussen, de een nog leuker dan de ander, dat op zich is al genieten. Maar daar kom ik niet voor, sterker nog, soms blijf ik daar zelfs voor weg. Maar dit keer niet.

Op 50 meter afstand, met dank aan een lieve vrouw die ons in haar achtertuin liet, was een vogel mooi te zien. Het is dan gefocust wachten tot het spektakel begint, en eerder dan verwacht kwamen ze plots in beweging, blijkbaar vonden ze al dat er genoeg thermiek was, want binnen een paar minuten waren ze allemaal op de wieken.

Man man man, dat zijn nog eens kippenvel momenten! Op korte afstand vlogen ze stuk voor stuk op, om vervolgens hoogte te winnen, en nog een paar rondjes boven ons hoofd te vliegen. Wat een geweldenaars! Als je wel eens een deur hebt zien vliegen dan weet je hoe het er ongeveer uitziet. Dat had ik nog nooit gezien, dus ik wist niet wat ik moest verwachten. Dit waren dus twaalf deuren die cirkelend hoogte maken, een spanwijdte van 2,70 meter. Dat is toch anderhalf keer mijzelf, en zo klein ben ik niet. Echt een vet gezicht!

Met zo’n 200 man stonden we er van te genieten. Echt ontzettend genoten. Ja ik weet het dat had ik al gezegd, maar zo ging het heel de dag, ik bleef maar herhalen hoe vet het was. Ik was er heel de dag vol van. Oma met mn broertjes waren er ook, en zelfs mijn oma genoot. Volgens mij meer van de mensen dan van de vogels, maar toch, genieten is genieten.

Toen ze allemaal hoog in de lucht zaten besloten we dat het mooi geweest was, en dat we verder zouden gaan. Op naar Bussum. Daar werd een paar dagen eerder een melding gedaan van 6 Schorsvaandeldragers, een prachtig en zeldzaam soortje, die hoog op de wensenlijst stond. 2 daarvan werden gevonden, matig op de foto gezet, maar wel goed gezien. Dat was makkelijk!

Veel autorijden is vaak niet leuk, maar soms mag het, zo ook nu, door naar Laren waar vorig jaar rond deze tijd een melding was gedaan van 25 Eenstipdikkopmotten, ah wat een lekker naampje:) dat is ook een nachtvlindertje, veel te klein, en niet echt de mooiste, maar wel weer heel zeldzaam. Op waarneming.nl staan nog maar weinig foto’s van die soort, dus was het de moeite waard om ze goed te documenteren. Ondanks de variabiliteit van de vlinders die we zagen denken we dat het allemaal van die soort was, meer dan 100 hadden we er!

De volgende stop was in Noord Brabant, voor een wel heel erg mooi vlindertje: Prachtpurperuiltje, 4 in totaal gezien, erg prettig! Ook wel een vette omgeving daar, en erg moeilijk om je aandacht erbij te houden. Al die schaars gekleede mensen bij het meer helpen niet mee. Maar toch is het gelukt. Lekker!

Rond 4 uur was het inmiddels toen we ons opmaakten om richtig de Ooijpolder te gaan, bij Duffelt. Daar wachtte een Struikrietzanger als het goed is op ons. Volgens mij had hij nog niet door dat we er waren, want hij liet niks van zich horen toen we stonden te wachten. Dan eerst maar even naar de Schijnwolfsmelkwespvlinders die daar vlakbij zaten.

Schijnwolfsmelkwespvlinder

Wat een vette beesten zijn dat, erg zeldzaam, mede doordat de waardplant waar ze op zitten ook zeldzaam is. Maar ik denk dat deze familie wespvlinders toch wel een van mijn favoriete is! Nog wat andere leuke soorten aan insecten gezien, foto’s staan in de link onderaan deze blog.

Ook heb ik nog brandnetels gezien. Elke keer toch weer een verassing als je ze voelt, ik ben benieuwd of dat ooit een keer lekker gaat voelen. Maar nu die Struikriet, die moest en zou toch ook lukken, op deze dag waarop alles meezat. Weer terug, en ja hoor, uit volle borst zat deze zeldzaamheid te zingen. Pittig genieten! Dat moet je een keer gehoord hebben!
Onder de knop hieronder een foto en een geluidsopname van deze soort.

Inmiddels was het al 9 uur, dus langzaam tijd om naar huis te gaan. Langs de Waal richting het westen pikte we nog een Zwarte Ooievaar op en nog bijna leuker was de Kwartelkoning, een nieuwe soort voor mij, die een paar roepjes van zich liet horen. Wat is het daar een mooie omgeving, zeker de moeite waard om nog eens heen te gaan!
Eind goed al goed, na een dag van 7.30 tot 23.00 komen we toch met een erg voldaan gevoel thuis. Natuur blijft te leuk!

Het is een keer wat anders dan doelgericht een soort bezoeken om die naar wens op de gevoelige plaat te krijgen! Maar registrerend fotograferen is op zulke toffe dagen ook prima en vermakelijk. Maar misschien heb ik nog wel meer genoten op de momenten dat ik mijn camera niet in mn hand had. Dat zou iedereen wat vaker moeten doen. Gewoon even stil zijn en luisteren, en genieten.

Tot de volgende weer!

Nog eentje dan. Knopsprietje

Voor een overzicht van de waarnemingen en foto’s van deze dag klik hier
Voor foto’s van betere kwaliteit klik hier
Bij een update van mijn blog een herinnering ontvangen in uw mailbox? Voer dan uw mailadres hieronder in en klik op abonneren. Zo simpel is het;)

09 mei

De aanhouder wint

Arjan de Heer / Geen categorie / / 0 Comments

Met mooie platen een nieuwe blog schrijven? Neehoor, dat is niet vereist. Dit keer een bizar gave ervaring met wat registratieplaatjes om jullie mee te nemen.
Afgelopen week maakte Daan, een goede vriend van mij, mij jaloers met z’n heerlijke foto’s van een vrouwtje Bosuil en twee jongen. Het waren allemaal platen die in het donker gemaakt waren, en ik voelde een uitdaging. Als ze er in het donker zitten, moeten ze er overdag ook zitten. Toch?!
Rond 16.00 kwam ik op de locatie aan, nadat ik eerst even bij de surfplas van reeuwijk een bammetje genuttigd heb. Terwijl ik daar mee bezig was voelde ik een omgedraaide wereld. Daar waar ik meestal degene ben die een vogel observeert was het dit keer andersom. Op een heerlijk rustig plekje heeft deze Rietzanger mij een kwartier lang geobserveerd. Best intimiderend. Maar ach, dan weet ik ook is hoe dat voelt.

Rietzanger – Sedge Warbler

Oke, waar waren we gebleven. Daar ja, een zoektocht van een uur volgde bij de plek waar de familie Bosuilen ergens zouden moeten zitten. Tot ik een appje binnenkreeg dat er een Zomertortel in Gouda gevonden was. Tja wat doe je dan? Precies, alles weer inpakken en even 5 kilometer heen fietsen naar die toch wel zeldzame vogel in deze regio, en al helemaal in de stad. Maar dat duurde gelukkig kort, vogel was snel gevonden, en ik was snel vertrokken. Weer 5 kilometer terug.

Zomertortel – European Turtle Dove

Opnieuw verder zoeken. Boom voor boom scannend, elke tak afzoekend. Na 3 lange uren, vraag me niet waarom ik niet gewoon opgegeven had na een uurtje, zat ik rustig even mn gemiste appjes te bekijken, en daarna keek ik plichtmatig weer naar boven. En wow, ik keek recht in de ogen van een vrouwtje Bosuil! Wat een bizar vette ervaring, zeker na zo’n lange zoektocht, en een nekhernia. Even naar Daan geappt die er weinig vertrouwen in had dat het me zou lukken overdag, dat ik ‘m gevonden had, en die kwam met een noodgang mijn kant op, op corona afstand uiteraard. Echt ontzettend lekker.

Moeder Bosuil – Mother Tawny Owl

Vaak, of eigenlijk altijd zitten de jonge vogels op niet meer dan 30 meter van de oudervogel op een tak, en nu ik toch op dreef was wilde we samen die jonge beesten ook vinden. De spanning steeg, ze moesten er zitten, maar zelfs in zo’n afgebakende cirkel rondom de Bosuil was dat nog verdraaid lastig. Een Houtduif vliegt op. Daan kijkt er even naar en draait zijn hoofd weer terug, en daar treft hij opeens het jong, helemaal in de top van de boom. Echt onwijs vet dat het gewoon gelukt is. Het tweede jong hebben we maar laten zitten, die zouden we in het donker nog wel horen.

Jonge Bosuil – Young Tawny Owl

Voor perfecte foto’s was het verre van optimaal, maar dat is niet altijd het belangrijkste. Denkend aan deze ontzettend coole ervaring krijg ik weer kippenvel. Het sfeertje was top. Net na zonsondergang beginnen de jongen te piepen, en niet lang daarna verdwijnt het vrouwtje de polder in om de honger van de jongen te stillen met wat muizen. Overal zingende Veenmollen met daartussen door de geluiden van de Bosuilen en twee hele blije (en moeie) hoofden dankzij dit alles. Een ervaring om niet snel te vergeten… 

En nog een kleine test voor mijn Camera, de volgende foto is gemaakt met ISO 4000. ‘t was al vrij schemerig vandaar de veel te hoge ISO. Als je weet dat de ISO zo hoog stond valt dit plaatje me nog best mee eigenlijk

Tot de volgende weer!

22 apr

Magische rode ogen

Arjan de Heer / Geen categorie / / 1 Comment

Weer terug met een blog, vers van de pers. Journalisten hebben lang nagedacht wat ze dit keer eens zouden schrijven, maar ze zijn eruit. Om maar met de deur in huis te vallen, op 1,5 meter afstand dan wel uiteraard, het onderwerp uitgedrukt in een foto.

Zoals sommige van jullie misschien al wel weten ben ik een groot fan van het hoge noorden. Scandinavië. De ongerepte natuur, de diersoorten die daar leven, de magische luchten, alles eigenlijk uit die streken. Daar mag je me voor wakker maken (als dat je lukt). 

Vaak droom ik er van om met een maatje van mij daarheen te gaan, om het in het echt te zien. Want ja, ik ben een fan van iets wat ik zelf nog nooit heb gezien… Maar soms komt het Noorden dichterbij dan je denkt (wat in deze periode eigenlijk beter uitkomt, want een vakantie zit er zeker niet in…) 
Afgelopen week werd ik namelijk zeer aangenaam verrast door de melding dat er een adult zomerkleed Kuifduiker in Reeuwijk gezien werd. (Dat neefje van de Geoorde Fuut, beide met van die magische rode ogen.) 

Kuifduiker – Horned Grebe
En hier het neefje, de Geoorde Fuut – Black-necked Grebe

En dat aangenaam verrast hield in dat ik stond te stuiteren om er heen te gaan. Nagelbijtend kwam ik de eerste dag door, ik kon er niet heen. Pessimistisch was mijn gedachte, ‘dat de vogel er de dag later nog wel niet meer zou zijn.’ Ik schatte de kans op 99% dat tie weer vertrokken was richting Noord. Ik denk dat ik vooral nergens op rekende omdat het dan altijd mee zou vallen. Maar stiekem hoop je natuurlijk dat het de volgende dag wel zou gaan lukken… En soms zit het gewoon mee! De volgende dag kreeg ik ‘s ochtends al bericht dat hij weer gezien werd, dus ik ‘s middags op mijn fietsje die kant op, vol goede moed. En man wat heb ik genoten, ik denk dat dit voor mij de mooiste waarneming tot nu toe van dit jaar was.

Kuifduiker – Horned Grebe

Niet zozeer omdat hij zo dichtbij zat, was het maar zo’n feest, maar meer omdat deze vogel mij even helemaal het gevoel gaf weg te zijn uit Nederland. Stiekem waan je jezelf dan al in Noorwegen, Zweden of Finland. Inmiddels hangt dit exemplaar al een week rond op die plek, en hij lijkt zich nog steeds te vermaken.
Twee keer ben ik er geweest, en zodra er een windstille dag is, en als de vogel er dan ook nog zit ben ik daar weer te vinden! 

Of Kuifduikers dan echt zo zeldzaam zijn in Nederland? Eigenlijk niet. In de winter zijn er vele gevallen van Kuifduikers. Meestal langs de kust, zelden in het binnenland. Maar dat zijn allemaal lelijke Kuifduikers. In winterkleed is er bijna geen lol aan. In de zomer zijn ze veel schaarser, en af en toe duiken er exemplaren als deze op tijdens de trektijd. Eerst vond ik het winterkleed ook gaaf, maar nadat ik dit prachtige zomerkleed heb mogen bewonderen is het winterkleed voor nu weer even afgeschreven en bij de hoop ‘saai’ terrecht gekomen. Ja, ook ik vind sommige dingen in de natuur saai…;) 

Soms is less more

Zoals ik al zei, de mooiste waarneming van het jaar tot moment van schrijven toe. Dat zegt wat! Al was het fotografisch geen makkelijke vogel. Hij verplaatste zich heel veel, lange afstanden onder water zwemmend, en kwam zelden dicht bij de kant. Soms verplaatste hij zo snel dat ik hem minutenlang kwijt was, om hem vervolgens honderden meters verder op de plas weer terug te vinden. Dat maakt het spannend, en extra leuk! Deze foto vat het gedrag van de vogel gedurende de eerste middag en avond samen. Even lekker uit mijn comfortzone, met het tegenlicht van het prachtige avondzonnetje.

Perfect is anders, maar leuk vind ik hem wel!

Soms best wel leuk om is wat anders dan de ‘one in a million’ foto te maken! De andere foto’s laten wat meer de pracht en praal zien, van de prachtige kleuren. Dat waren in mijn ogen de ‘perfecte plaatjes’. De plaatjes waar je likes mee scoort op instagram, maar ook de plaatjes die al duizend keer gemaakt zijn door anderen. Met zulke platen breng je niet iets nieuws. (maar ze zijn wel leuk soms). Oke, de likes zijn soms ook wel leuk, maar ook daarmee onderscheid je jezelf niet meer. Accounts met in mijn ogen lelijke foto’s krijgen ook gewoon veel likes. Dus daarvoor hoef je niet zoveel moeite in een foto te steken. Oke, uitgeraasd over het perfecte plaatje. Voor nu tenminste. Uiteindelijk als ik mijn foto’s terug kijk geniet ik ook best wel van die platen. En fout zijn registratie- en perfecte plaatjes zeker niet. Ik denk dat het een balans is, opgebouwd uit verschil in creativiteit en zelfbevrediging door middel van likes. En die balans zal voor iedereen anders zijn.

Ook bij de vogels zijn de kappers blijkbaar dicht

Oja, de rode ogen functie van m’n camera werkte niet bij deze vogel;). Waarom deze vogel net als zijn neefje Geoorde Fuut zulke felrode ogen heeft is me tot op heden een raadsel. Weet jij het? Opties die geopperd waren:
Door al het water in de ogen met het duiken worden ze rood. Origineel bedacht, dat zeker, maar het lijkt me sterk…
Andere was: hij is stoned.
Ook dat lijkt me sterk. Heb jij geloofwaardigere ideeën? Ik hoor ze graag!

Al met al, de tijd die ik met deze vogel heb doorgebracht voelt zeker niet als weggegooide tijd. Je zou kunnen denken: die kan je nu afvinken van je lijstje. Maar nee, de wens om naar het Hoge Noorden te gaan blijft staan, en is alleen maar groter geworden door deze ontmoeting.

Check nog even deze korte video die ik gemaakt heb van deze vogel:

Korte video over deze vogel.

Ik hoop dat het weer de tijd waard was om mijn relaas aan te horen. En hopelijk tot de volgende! 

Link naar mijn Instagrampagina:
https://instagram.com/arjandeheerphotography/

Link naar de ingesloten video en mijn YouTube kanaal:
https://youtu.be/PGOy4EfUrqA

Link naar originele foto’s:
https://flickr.com/photos/arjandeheer/

08 apr

Welke kant van de Blauwborst is nou het mooist?

Arjan de Heer / Geen categorie / / 0 Comments

Yes, om te beginnen bij deze een hele dikke waardering van mijn kant op alle leuke reacties van jullie kant!
En meteen maar door met de volgende, maak je borst maar nat!

Blauwborst – Bluethroat

Vroeg opstaan is niet mijn sterkste kant. Laat dat duidelijk zijn. Ik had daarom ook als belangrijkste doel vandaag, om vroeg op te staan. Als tweede doel stond op de planning, zoeken naar Blauwborsten in het Bentwoud, een prachtig gebiedje waar ik vlakbij woon.
Het eerste doel was om 6 uur klokslag geslaagd, en een half uur later stond ik met een langzaam oranje kleurende hemel te luisteren naar de ontwakende natuur. Het eerste wat je jezelf dan verwijt is, waarom doe je dit niet gewoon elke dag? De volgende dag om 10 uur ‘s ochtends wist ik met een slaperig hoofd waarom, maar dat terzijde.

Bentwoud

De blauwborsten waren verrassend snel gevonden, letterlijk overal om me heen hoorde ik ze zingen. De totaal schatting van het aantal verschillende individuen eindigde aan het eind van de dag op 15. Zeker niet verkeerd! Oké, dat gaat allemaal nog vrij makkelijk, de twee gestelde doelen waren voordat het zonnetje goed en wel op was al behaald, en dan wil je meer, tja en waarom niet.

Misschien wel mijn favoriet, het geluid komt bijna boven de foto uit…

Ik ging opzoek naar dat ene takje, in dat ene struikje, waar wel is zo’n beest zou kunnen gaan zitten. En dat is niet zomaar gevonden. ‘t Moet natuurlijk wat extra’s hebben, of ik moet in ieder geval doen alsof ik er over nagedacht heb. Een prachtig met bloesem bloeiende struik met een lekkere achtergrond leek geschikt. Twee mannetjes Blauwborsten zaten daar tegen elkaar op te zingen, en een daarvan ging zowaar met enige regelmaat op dat ene mooie takje zitten. En man wat kunnen die beesten zingen, minutenlang achter elkaar in de koude wind, ik was zelf al snel verkleumd, maar daar bleken zij gelukkig geen last van te hebben. Of het waren gewoon bikkels die niet zo zeurde als ik… Volop en met maar een doel aan het zingen waren, om een vrouwtje te vinden. Dat hebben ze ook niet van mij geleerd;) ik kan sowieso niet zingen, laat staan voor vrouwen. (O ja, dat perfecte takje was in mijn ogen de eerste foto van dit blog en de eerste foto hieronder. Maar zoals je ziet aan mijn andere foto’s ben ik niet autistisch en mocht tie ook op andere takjes zitten.)

Blauwborst op ‘het perfecte takje’
Blauwborst – Bluethroat

Najah, verder was het koek en ei, wachten tot ze mooi gingen zitten, paar fotootjes maken, af en toe een stukje filmen, en na een paar uur, het was al rond 11 uur gingen ze een vervroegd siësta houden. Ze waren opeens verdwenen, en gestopt met zingen. Dan is de lol er gauw vanaf, ik heb nog een heerlijk stuk gelopen, genietend van 3 jagende Bruine Kiekendieven, en de eerste zingende Zwartkop en Fitis van het jaar.

Een paar dagen later in een ander gebiedje ging ik ook op zoek naar een baltsende Blauwborst, die daar zou moeten zitten. Een rietveldje, en dus een andere omgeving. Geinig om te zien wat de omgeving met een vogel, en met een foto kan doen. De vogel blijft net zo mooi, maar de foto’s zijn niet met elkaar te vergelijken.

Blauwborst – Bluethroat

De titel van dit blog zal voor de meeste niet helemaal logisch lijken, maar hierna misschien wel. Tijdens het zingen sloven die beesten zich helemaal uit, van zangvluchten, tot het gek doen op een takje. Soms weten ze zelf niet welke kant ze nu aan het vrouwtje moeten laten zien. Check die staart even. Bizar toch?

Is ‘t verhaal nu al klaar? Jups!

Ah toe nog ‘n klein stukje. Oké oke, vooruit dan.

Laatst vroeg iemand aan mij wat nou het voordeel was van het fotograferen in Raw, in plaats van jpg. Eigenlijk heb ik me daar nooit heel erg in verdiept, het enige dat ik kon noemen was dat het nabewerken een stuk beter gaat, en dat weegt voor mij op tegen de veel zwaardere bestanden die je daarmee krijgt. Ook vandaag was ik toch heel erg blij dat ik in dat grote formaat schiet. Thuis erachter komen dat de witbalans totaal verkeerd stond is dan allemaal nog op te lossen! Niet in het filmpje, (dat moet vast ook kunnen, maar daar heb ik niet de tijd voor gehad om dat uit te zoeken) , maar met de foto’s is dat wel een makkie een kwestie van het balkje een beetje verschuiven en klaar is Kees (Photoshop heet bij mij Kees voor de verduidelijking) en ik raad iedereen dat programma aan. ‘t is wat ingewikkeld, maar echt alles zit er op en er aan.
Check het verschil in kleur in de video tussen de videofragmenten en de foto’s. Verschil heb ik ook even in de onderstaande collage gezet.

De foto’s laten zien hoe het werkelijk was, en de videofragmenten laten zien dat ik nog even moest wennen aan het vroege opstaan. Zo leren we steeds weer, en hoop ik dat ik de witbalans de volgende keer wel goed zet voordat ik aan de slag ga…

Een collage met hoe het geworden is met nabewerking (boven) en hoe het was (onder)

O ja, ik fotografeerde voorheen altijd met op de awb stand, wat staat voor de automatische witbalans. dan doet je camera het werk, en dat is in de meeste gevallen correct (met uitzondering op kunstlicht, daar heeft tie moeite mee). Ik ben de laatste tijd een beetje aan het experimenteren om mijn niveau toch maar een beetje op te krikken door te spelen met licht, en nog meer zelf in te stellen om een foto ‘zelf’ te maken, en niet de camera al het werk te laten doen. Dan kijk je steeds met meer voldoening naar het resultaat (als je het tenminste niet verkeerd hebt staan…)
Al met al een prima serie met mijn eerste beetje toonbare platen van een Blauwborst ooit. Voor nu tevreden!

Nog een Close-up


Oja, en blijf vooral lekker commentaar leveren, dat is ontzettend leuk om te horen! 

Oke, de laatste dan. Blijven niet bezig;)

Tot de volgende weer!

Ook hier zijn de foto’s sterk gecomprimeerd, betere versies staan op mijn Flickr galerij:
http://Flickr.com/photos/arjandeheer

En de foto’s zullen ook te zien zijn op mijn Instagram pagina:
http://instagram.com/arjandeheerphotography/

De ingesloten YouTube-video:
https://youtu.be/bR6ZVeANESY

Geen blog meer missen? Meld je aan met je mailadres dan wordt je bij elke blog op de hoogte gebracht!

24 mrt

Lente met onze Nationale vogel!

Weer eens een geluidje van mijn kant. Een prachtig seizoen breekt weer aan: de lente!

Ik kan altijd intens genieten van al het leven dat langzaam ontwaakt. Het frisse groen weer voorzichtig aan de bomen, de eerste bloesem aan de struiken, het baltsen en zingen van de vogels; het langzaam terug keren van de zomergasten; het liefst ben ik de hele dag buiten om dit zoveel mogelijk mee te krijgen!

Grutto – Black-tailed Godwit – Limosa limosa

Een vogel wil ik er dit keer in het bijzonder uit pikken. Als je ‘m niet kent moet je je schamen, het is namelijk niemand minder dan: Een van onze zwaar bedreigde broedsoorten, de verzorger van de boventoon in het weidevogel orkest en zelfs onze Nationale vogel. We hebben het natuurlijk over de Grutto!
Je zal denken wat een moeite voor een aankondiging van een vogel, je had toch ook gelijk kunnen zeggen dat het over de Grutto zou gaan? Das waar. Maar mn pen ging verder en die schrijft wat ik denk, en als ik aan de Grutto denk dan komen er heel wat gevoelens naar boven.

Grutto – Black-tailed Godwit – Limosa limosa

Deze vogels leveren ieder jaar weer de enorme prestatie om zo tussen half februari en half maart in grote getalen vanuit West-Afrika naar ons kleine Kikkerlandje te komen, om te komen broeden.

Dat Kikkerlandje mag dan klein zijn, maar heeft wat deze vogel betreft wel een status. Nederland herbergt de grootste broedpopulatie van deze soort, en is dus voor een heel groot deel verantwoordelijk voor het voortbestaan van deze soort. En helaas gaat het alleen maar achteruit, achteruit en achteruit.
De oudere kenners lachten me waarschijnlijk al uit toen ik zei dat ze in grote getalen terug komen uit West-Afrika. Zij hebben de echt grote groepen meegemaakt, met duizenden vogels bij elkaar, nu ben ik al blij als ik er meer dan 250 bij elkaar zie. Het geschatte aantal paren grutto’s is van 100.000 paar in de jaren ’80 gekelderd naar 30.000 in 2016. Dat zijn pijnlijke getallen. Daar kan ik niet veel mooiers van maken. Maar ondanks, of dankzij die feiten hou ik van deze vogel, en elke natuurliefhebber zou dat moeten doen, om de bovenstaande redenen dus, maar ook omdat het een prachtige vogel is, en omdat zijn karakteristieke roep het begin van lente aankondigt.

Grutto – Black-tailed Godwit – Limosa limosa

Zodra ze hier arriveren moeten ze rusten en weer op lichaamsgewicht komen, dat doen ze vaak in grote groepen op ondergelopen weilanden. Een jagende slechtvalk wordt door de omvang van die groep snel opgemerkt, wat een prachtig spektakel opleverd.

Grutto – Black-tailed Godwit – Limosa limosa

Langzaam worden nu de eerste paartjes gevormd. Hun staat een bijna onmogelijke taak te wachten wat het grootbrengen van de uitgekomen jongen betreft. Want van alle Grutto kuikens die op de wereld gebracht worden wordt maar ca 5% volwassen. Dat is echt ontzettend laag. Ik zou zeggen: geniet maar extra van ze zolang ze er nog zijn…

Das nogal pessimistisch, maar er zijn ook steeds meer goede initiatieven voor het behoud van de weidevogels en dus ook de Grutto. We blijven met zijn allen het beste hopen voor deze soort. Is dat tevergeefse hoop? Ik hoop het niet. En ik hoop ook dat het niet tevergeefs is dat ik hoop dat het niet tevergeefs is. Jahoor, nou weer klaar.

In de tussentijd heb ik ook de camera af en toe op de video-modus gezet, en ik moet eerlijk toegeven, dat is best leuk!

Ondanks deze vreemde, en voor veel mensen al hele moeilijke periode waar we inzitten, hoop ik dat jullie op afstand stiekem een beetje meegenoten hebben van de foto’s van deze prachtige vogel! Gelukkig kunnen mensen de natuur ondanks alles wat gebeurt, niet stilleggen. Geniet er van, al is het vanachter glas, of gewoon in je achtertuin. Zorg goed voor jezelf, wees verstandig!

Grutto – Black-tailed Godwit – Limosa limosa

In deze blog zijn alle foto’s verkleind om de snelheid van deze website zo hoog mogelijk te houden. De originele bewerkingen kan je vinden op:
https://flickr.com/photos/arjandeheer/
Ze zijn binnenkort ook te zien op mijn instagram pagina, ga zeker even kijken!
https://instagram.com/arjandeheerphotography/

Grutto – Black-tailed Godwit – Limosa limosa

Tot de volgende weer!

28 feb

Boomleeuweriken, Zwarte Spechten en een te lange titel als ik alles op ga noemen

Vandaag de dag doorgebracht op Heidestein, nabij Zeist. Direct bij het uitstappen van de auto was de eerste doelsoort binnen, 2 Zwarte Spechten vlogen baltsend over ons heen, dat is nog eens een start! Later op de dag deze soort nog vele keren gehoord en gezien, vooral het geluid is fantastisch, een geluid voor in een Oerbos.

Geen echt Oerbos maar wel een oer mooi bos!

Dat oerbos-idee werd versterkt door een op de achtergrond roepende Raaf, meerdere baltsende Kleine Bonte Spechten en honderden zingende vogels. Het was echt heerlijk om daar rond te lopen, overal vogels, maar los van dat, alles daar is mooi. ‘t Wordt een eentonig en voorspelbaar verhaal als ik alles ga opnoemen wat mooi was. Er zijn gewoon niet veel woorden die het gehele plaatje goed kunnen beschrijven, maar rust en genieten waren toch wel een groot onderdeel van het geheel! En dat rijmt.

Boomleeuwerik – Woodlark – Lullula arborea

Na een tijdje rond te hebben gelopen in het bos besloten we de wat meer de open delen op te zoeken, waar we werden begroet door de volop baltsende Boomleeuweriken, die met een beetje geduld best wel aardig wilde poseren! Wat mij betrefd de mooiste leeuwerik die in Nederland voor komt!

Boomleeuwerik – Woodlark – Lullula arborea

Bij elkaar hebben we toch best wat leuke soortjes gezien, hieronder een klein lijstje van de leukere soorten die we op konden schrijven.

  • Zwarte Specht
  • Kleine Bonte Specht
  • Raaf
  • Boomklever
  • Havik
  • Roodborsttapuit
  • Glanskop
  • Kuifmees
  • Bokje (erg onverwacht!)
  • Grote Lijster
  • Goudvink

De doelsoortjes waar we op hoopten zijn allemaal gelukt, voor mooie platen van een Zwarte Specht, wat ook een wens van mij is, zullen we nog een keer, en misschien nog wel heel veel keren terug moeten. Maar dat is zeker geen straf! Topdagje!

Arjan de Heer background image
Deze content mag niet gekopieerd of vermenigvuldigd worden op welke manier dan ook.