Categorie: Natuurfotografie

09 apr

Winterse futen

Daar waar de vorige blog optimistisch begon over het komende voorjaar moesten we afgelopen week nog even een stapje terug doen. Winters weer was aan de orde van de dag. Wat is het beste weer voor een fotograaf? Geen idee, maar afgelopen week waren het de sneeuwbuien!

In Zevenhuizen zit al een aantal dagen een tweetal Kuifduikers. De een nog in winterkleed, de ander in bijna-zomerkleed. Nee, geen grappen over mannetjes of vrouwtjes dit keer, in dit geval zijn de vogels zoals de mensheid het noemen wil ‘gender-neutraal’ gekleed. Hoe ik dat uitleg aan de voorbijgangers is: Het verschil tussen man en vrouw is niet te zien in dit geval.

In die termen snappen ze het ook nog.

Kuifduiker in bijna-zomerkleed

Sneeuw, hagel, wind en kou. Samen lijken dat niet echt de omstandigheden waarop je lekker buiten kan genieten, maar de afgelopen week bewees het tegendeel.

De plek waar ik mijn tijd doorbracht was rijk aan diversiteit in fotokansen. De ene kant van het water lag in de luwte van een gebouw, waardoor er ondanks windkracht 4 en hoger, nog steeds spiegelglad water was, daar waar honderd meter verderop de golven voor een binnenmeer best groot waren. Dit geeft weer een heel ander effect. Ruimte voor een diverse serie dus!

Kuifduikers in een stevige sneeuwbui
Kuifduiker in winterkleed

Was het niet koud? Eigenlijk best wel, en er zijn weer genoeg keren geweest waarop ik me afvroeg waarom ik niet gewoon binnen zat bij de kachel. Als ik dan de resultaten zie, weet ik waarom.

Ik was deze keren in het voordeel, dat er chauffeurs waren die me wel wilde brengen en halen. Met name de eerste keer was dat erg fijn, ik was flink koud geworden, en mijn handen deden het niet helemaal meer. Ik was vies geworden, doordat ik graag zo laag mogelijk op de grond lig voor het mooiste standpunt voor de foto’s, en ik mocht zo de auto ‘zeker niet in’. Als ik mijn jas en regenbroek uit deed mocht ik wel mee. Geen probleem, doen we! In mijn enthousiasme, of mijn gebrek aan controle over mijn koude handen stond ik enkele seconden later in mijn onderbroek. Ik neem maar voor lief dat de chauffeur mij uitlachte, en ik was blij dat de meeste mensen met dit weer binnen zitten, er zijn er maar weinigen die er van hebben kunnen genieten. Ik denk dat dat in hun voordeel is. Nog meer rare praatjes?

Misschien wel de mooiste foto van de serie ontstond ook tijdens een flinke sneeuwbui. Weer of geen weer, de futen baltsen er lustig op los.

Baltsende futen in de sneeuw

Dat was hem weer voor deze keer!

Niks meer missen van deze blog? Klik op onderstaande knop en krijg een mail bij elk nieuw blogbericht!

02 apr

Voorjaar!

De eerste vakantiegangers zijn weer terug! Na een winter afwezigheid, besluiten veel vogels, ieder voorjaar opnieuw, om de warmte te verlaten en terug te gaan naar ons kikkerlandje. Waar het overigens ook niet heel koud meer is, de afgelopen week liet een zomerse indruk achter.

Mooi weer, zingende vogels, en een rustige week waren voor mij genoeg redenen om veel buiten te zijn. Het Bentwoud is een heerlijke plek om rond te lopen. Overal zingende blauwborsten en fitissen, boven mijn hoofd baltsende bruine kiekendieven, en nog weer hoger boven mijn hoofd, niet meer dan stipjes hoog in de lucht, vliegen de veldleeuweriken, die altijd zorgen voor een concert aan geluiden. Ver op de achtergrond klinkt het gehoemp van een roerdomp, en vlinders zijn op veel plekken al weer te zien. Dat was kort samengevat wat een paar dagen Bentwoud inhield. Tot de volgende weer!

Neehoor, grapje natuurlijk, ik was nog niet klaar!

De foto’s leken lange tijd achter te blijven bij de mooie ervaringen, maar uiteindelijk kwam ook dat nog goed met een paartje blauwborst, en een haas die mijn camera kwam inspecteren.

Als het zonnetje onder is willen ze opeens wel dichtbij komen…

In het algemeen vind ik vrouwen mooier dan mannen, maar als ik dat buiten zeg vallen veel vogels over mij heen. In de vogelwereld is het namelijk meestal andersom. De mannetjes stelen de show met hun schoonheid, en de vrouwtjes doen het zware werk in veel bescheidenere kleding. Bij blauwborsten is het zo dat de mannetjes vaak een week eerder arriveren dan de vrouwtjes. Na een tocht van meer dan 4000 Kilometer, krijgen ze geen tijd om uit te rusten, ze beginnen direct met het bewaken van hun territorium, geen soortgenoot mag daar komen, tenzij het een vrouwtje is. Na een week komen de vrouwtjes, waarna de paarvorming direct begint.

Hoe bizar is dit trouwens, een vogeltje van 17 gram, vliegt even 4000km+ om naar ons kikkerlandje te komen. Wat een drive moeten die vogels hebben zeg, ik ben al moe na 20 minuutjes fietsen. Pfff…

Hieronder een foto van een vrouwtje, en u zult het met me eens zijn, vergeleken met het mannetje zien ze er niet uit. Maar ze mogen er ook zijn. Vaak krijg je een vrouwtje blauwborst nauwelijks te zien, vorig jaar heb ik al geprobeerd ze op de plaat te krijgen, toen mislukte het, dit jaar is het gelukt, en krijgt hij van mij een ereplekje op deze website, al zal zij dat waarschijnlijk nooit weten. Ach, het gaat om het idee.

Vrouwtje Blauwborst
Less is more – Mannetje Blauwborst in zijn natuurlijke leefomgeving
Mannetje Blauwborst zingt het hoogste lied

Rond 11 uur ‘s ochtends is het licht zoals veel fotografen het noemen: ‘veel te hard’. Foto’s met hard licht zijn nou eenmaal minder mooi dan foto’s met zacht licht. Maar onderstaand het bewijs dat je best wat leuks kan met dat harde licht. Je moet er van houden, maar ik vond t wel geinig.

Blauwborst met tegenlicht, omgezet in zwart-wit

Zoals gezegd stelen de mannetjes de show, en daarvoor halen ze alles uit de kast. Vergeet niet om naast dat mooie blauw, ook te kijken naar die prachtige staart! Met regelmaat voeren ze een baltsvlucht uit, vaak gaat dit veel te snel, maar na een paar keer zat er toch een foto tussen. Dat zegt meer dan woorden kunnen.

Na een lange dag vind ik het nog wel eens lekker om languit, op mijn rug in het gras te gaan liggen. Heerlijk ontspannen, luisterend naar alle geluiden zou ik zo in slaap kunnen vallen. Gelukkig gebeurde dat niet, want dit keer had ik het geluk dat er een paar hazen langskwamen, en geïnteresseerd bij me kwamen zitten. We hebben elkaar een tijdje geobserveerd, waarna de hazen het hazenpad kozen, en het voor mij een mooie tijd was om weer naar huis te fietsen. Het leverde wat portretjes op, en ik moet toegeven, hazen zijn prachtige dieren!

Tot de volgende weer!

Abonneer je op deze blog om niets te missen!

Hopend op nog vele mooie dit voorjaar om met jullie te delen. Bedankt voor alle support!

12 mrt

Henk met Kralen

Het hart van iedere natuurliefhebber maakt een sprongetje als hij, of zij, de eerste Grutto van het jaar weer hoort. Het is een van de eerste vogels die komt melden dat het voorjaar in aantocht is. Hier in Waddinxveen is het elk jaar zo rond half februari raak, en zie ik bij ‘t Weegje, of de Voorofsche polder de eerste Grutto’s. Hier verzamelen ze zich, en na enkele weken zijn ze bijna allemaal weer vertrokken richting hun broedgebieden.

Een paar dagen terug kwam ik bij de Surfplas in Reeuwijk een groepje Grutto’s tegen, lekker dichtbij, met een bevroren grond en potdichte mist als extraatje. Dat leverde een leuke sfeer op.

Met de Grutto in het algemeen gaat het niet goed. De aantallen vliegen achteruit. Daarom wordt er veel onderzoek gedaan naar het gedrag van de vogels, om zo de soort gerichter te kunnen beschermen. Een manier om zo’n onderzoek te doen is door de vogels te ringen. In een groepje grutto’s die ik laatst zag zat een geringde vogel, de vogel op de onderstaande onscherpe foto heb ik gemeld, en ik kreeg de geschiedenis van dit individu toe gestuurd.

Henk met kralen

De enige naam die ik op het toegestuurde document kon vinden was B2RBRR. Dat vond ik niet lekker klinken, ik vermoed dat ze het BSN-nummer verwisselt hebben met zijn roepnaam. Er stond verder geen roepnaam in het verslag, dus heb ik er eentje bedacht. We noemen hem Henk. Henk is op 7 Juni 2017 in de buurt van Stavoren geboren, en is dus bijna 4 jaar oud. Veel verdere informatie is er nog niet, maar in mijn rapportage schreef ik: ‘Henk lijkt kerngezond, eet goed, en vliegt ook nog prima.’ Dat boeide helemaal niemand, en ik kreeg commentaar dat die informatie niet relevant is. Ik was geschokt. Vogels zijn blijkbaar gewoon een nummertje, individuele aandacht is er nauwelijks meer. Vandaar dat ik deze informatie hier nog even meld, wellicht vind een van jullie het wel interessant. Henk heeft ook al meer plekken in zijn korte leven gezien dan ik in mijn 18 jaar. Hij is sinds de dag dat hij een ring aangeboden kreeg (iets wat ik ook nog nooit heb meegemaakt) 8x bewust gezien (3x in Portugal, 1x in Spanje bij Sevilla en 4x in ons land)

Los van alle rarigheden betreft nummertjes, namen en individuele aandacht: Onderzoeken als deze zijn goud waard voor het behoud van onze nationale vogel. Als je dus zo’n Grutto met ringen om zijn poot tegenkomt, maak een foto en meld de waarneming op Birdring.nl je helpt de onderzoekers hiermee, en indirect draag je bij aan de bescherming van deze soort!

Het was een fijne ontmoeting.

Aan het einde van de middag was het licht mooier aan de andere kant van de Surfplas in Reeuwijk. Daar verblijft al een aantal dagen een Kuifduiker, die nog nooit gehoord heeft van het woord ‘schuw’. Dat is wat tijd waard, ik hou van deze rood-ogende of rood-ogige of hoe-je-het-ook-zegt fuut

Al eerder schreef ik een blog over een Kuifduiker in zomerkleed

Deze vogel is nog in Winterkleed, over iets meer dan een maand zal onderstaande vogel er uit zien als op de foto’s in die blog.

Ik vind het leuk om te zien hoe de weersomstandigheden kunnen zorgen voor een totaal andere kleur water. Beide foto’s zijn op dezelfde plek genomen, maar zijn toch totaal verschillend. De wind was dit keer de oorzaak van het verschil. Ik vind het fascinerend. Wat jullie er van vinden hoor ik graag!

Vond je dit nou weer een goed verhaal, en wil je er meer horen, abonneer je dan door op de onderstaande knop te klikken. Vond je dit nou een enorm slecht verhaal, en wil je toch meer horen, dan kan je ook op de onderstaande knop klikken.

Tot de volgende weer!

O ja, binnenkort zijn er weer nieuwe kaarten beschikbaar, waaronder een paar Grutto’s. Hou het in de gaten!

13 feb

IJS(vogel)

‘Wat een weertje is het hé?’ ‘Nou zeker, fantastisch’.

Zo het beste gesprek van de week hebben we hierboven ook weer gehad, nu verder met de rest van de gespreksstof.

De afgelopen week begon met een rondje lopen in ‘t Weegje, waar de verse sneeuw het landschap een heel nieuw gezicht gaf.
Het doel was om vogels vast te leggen in het winters tafereel. Naast natuurlijk ontzettend te genieten van deze heerlijke momenten. Veel verder dan een Roodborst op het ijs ben ik nog niet, als ik plots naast me hoor: ‘Jij bent Arjan toch?’ Bevestigend antwoord volgt. Waarop mevrouw een geheim vrijgaf. ‘Ik weet een plekje waar een IJsvogel prachtig te zien is, daar en daar’

Roodborst – ‘t Weegje

Dat zal wel, dacht ik, en ik besloot rustig mijn rondje verder te lopen.

Kokmeeuw – ‘t Weegje

‘s Middags thuisgekomen knaagde het nog wat na, en ik besloot toch even een kijkje te gaan nemen op de locatie die mevrouw me gewezen had. De IJsvogel bleek keurig aanwezig op de genoemde plek, en algauw werden de tweede en derde IJsvogel ook gevonden een slootje verderop. Een uitgelezen kans om deze soort met winters weer op de foto te krijgen. Onverwacht maar ontzettend leuk!

De meeste IJsvogelliefhebbers (het zijn er velen, en niet onterecht) weten dat IJsvogels het zwaar hebben in een koude periode als deze. De sloten vriezen dicht, en hun eten wordt daarmee onbereikbaar. De IJsvogels waar ik op gewezen werd hadden een wak gevonden waar blijkbaar genoeg vis te vinden was.

De locatie was fantastisch, aan twee kanten rijen met huizen; voetgangers die op een meter of 6 langs lopen, soms zonder ook maar een IJsvogel te zien; hoe kan je zoiets missen?! Verder was er nog de groeiende belangstelling naar wat ik aan het doen was op de grond in de koude sneeuw. Niet veel bijzonders, ik ben gewoon foto’s aan het maken!

Het was een leuke belevenis, en de camera werd stevig aan het werk gezet. Op sommige momenten voelde ik me net zo blauw als het model, maar alle vingers doen het gewoon nog, zojuist nog even getest. Overigens zie ik liever het blauw van het model, wat een prachtkleuren.

Dit model hoefde geen uitleg over hoe hij moest poseren. Hij deed het alsof hij het al 1000 keer had gedaan.

Ik at een koekje, hij een visje. Beide hielden we het nog wel uit in de kou, zolang er maar te eten was.

Hij nog een visje, maar bij mij was de koek al lang op. Niks te klagen overigens, moeders kwam gewoon even langs, met een warme kop koffie en een lekkere koek, die IJsvogel keek maar wat jaloers. In verdere conversaties gaf hij aan liever geen gezeik aan z’n hoofd te hebben, dat hij druk genoeg was. Daarin herkende ik veel. Een prachtgesprek.

Een echt nog schuwe IJsvogel levert een Less-Is-More plaatje op.

Gefocust op zijn mogelijke eten, zonder ook maar door te hebben dat ik op zo’n 5 meter zijn gehele privé leven vast leg.

Ook het vrouwtje mag niet ontbreken.

Tegenlicht is ook licht, en zorgt met regelmaat voor een leuke aanvulling bij een serie van een bepaalde soort. Zo ook hier, je houdt er van of je houdt er niet van, ‘t is mij om ‘t even.

Al met al was dit een mega vette ervaring, zo dichtbij een IJsvogel in actie kunnen zien is menigeens droom. Ik vermoed dat de IJsvogels die ik gezien heb deze vorst wel overleven. Het wak wordt opengehouden, en ze eten prima, eenmaal zag ik het mannetje negen kleine visjes achter elkaar naar binnenwerken. Dat is toch wel bijna een drie-gangen menu!

We gaan zien wat de komende week ons brengt, ik wens allen een goed weekend, en veel plezier buiten, in de sneeuw of op het ijs, voor zolang het duurt!

Met veel dank aan Mevrouw Renate voor de tip, het heeft me een paar leuke dagen bezorgd!

Tot de volgende weer!

30 dec

Terugblik

Een jaar kan snel gaan, zo zijn we alweer aan het einde van dit jaar gekomen. Even een korte terugblik vanuit mijn kant, met de mooiste foto’s.

Afgelopen jaar stond in het teken van ontwikkeling, ik heb met succes mijn eigen bedrijf gestart, en verkoop nu verschillende producten. Fotokaarten, Kalender, en er zijn nog veel ideeën voor andere producten. Dit succes is mede behaalt dankzij een groot deel van de trouwe lezers, die mij gestimuleerd hebben om door te gaan.

Dit jaar waren er gelukkig weer wat meer lichtstraaltjes te zien.

Andere dingen die in dit jaar een belangrijke rol speelde kunnen jullie vast wel bedenken. Ja toch? Fijn, dan hoeven we t daar niet over te hebben.

Hieronder een paar van mijn mooiste foto’s van dit jaar. Toch fijn hoor zo’n camera. Scheelt nogal veel schrijfwerk, en uitleggen is in woorden soms helemaal niet te doen. Ja ik heb dat vogeltje gezien, op een takje met drie zijtakjes, en hij deed zo, en hij keek naar links, voor de vogel zelf naar rechts, en hij zat prachtig, had die en die kleur, en…, en…, en…, zien jullie al voor je wat ik gezien heb? Nee he, een foto is dan toch iets makkelijker.

Goudhaan

Vlinders heb ik dit jaar ook eens van wat dichterbij gekeken. Ze zijn bijna net zo leuk als vogels, en het is vooral leuk dat ze wat makkelijker te fotograferen zijn. Zie: Blog vlinders

Hooibeestje
Prijswinnende foto bij het Zuid-Hollands Landschap – Icarusblauwtje
Blauwborst; ik kan niet wachten tot ze weer terug zijn…

Ook een paartje Roodborsttapuit werd dit jaar in het Bentwoud flink onder de loep genomen. Zie: Roodborsttapuit

Toch wel mijn favoriet uit die serie. Roodborsttapuit

Op de Triangel hebben tot ieders verbazing 2 paar Bontbekplevieren met succes gebroed, minimaal 6 jongen zijn vliegvlug geworden.

Bontbekplevier

De Triangel was ook nog goed voor mega aantallen Zwervende Heidelibellen, tot meer dan 200 toe!
Zie: Blog Zwervende Heidelibellen

Zwervende Heidelibel
Zwervende Heidelibel

Een adulte Kuifduiker dichtbij huis werd ook niet gezien als straf, zeker een van de natuurlijke hoogtepuntjes dit jaar!
Zie: Blog Kuifduiker

Kuifduiker

Nog zo’n twee maandjes, en dan zullen ook deze Grutto’s weer terug komen naar ons land.

Grutto
Staartmees

Zo. Dat waren er een paar, geen makkelijke keuze, welke foto’s ik wel of niet in dit bericht zou plaatsen. Volgens mij is het een mooie samenvatting, lekker weinig tekst, mijn toetsenbord is er blij mee. Constant dat geratel op z’n ledematen, hij, (of zij, dat weet je nooit natuurlijk) heeft ook liever foto’s dan tekst.

Een conclusie kunnen we wel trekken, ik hou nogal veel van staande beelden. Zo blijkt.

Ik wil jullie allemaal een goede jaarwisseling toewensen, en ik gun jullie het Beste voor het voorliggende jaar.

Dank voor jullie support, het doet me goed!

Tot de volgende weer!

Nooit meer een blog missen? Klik op de onderstaande knop om je te abonneren.

De kalenders zijn helemaal uitverkocht, binnenkort komen er nieuwe verjaardagskalenders op de markt.

07 nov

Bakbeest, ofwel Ijsduiker

Een korte blog dan maar, gewoon om even deze vette ervaring te delen.

IJsduiker – Zevenhuizen

Gisteren kwam de toch wel erg leuke melding dat er een IJsduiker gevonden was op de Zevenhuizerplas. De eerste ooit voor gemeente Zuidplas. Op zich alleen daarom al leuk genoeg om er heen te rijden, maar dan moet je wel de gelegenheid vinden…

Vandaag was er nog een klein uurtje over, en gelukkig besloten we om deze tijd bij de Zevenhuizerplas te besteden. Daar aangekomen was het niet heel moeilijk de vogel te vinden. Wat een bakbeest zeg. Daar kan je bijna niet omheen kijken.
Deze soort broedt onder andere in IJsland en Groenland, en vermoedelijk komt deze jonge vogel daar vandaan. Eenmaal zagen we deze goede onderwaterzwemmer een vis verorberen, als in hapslikweg, of mogelijk zelfs nog sneller. Dat woordje onderwaterzwemmer krijgt hij van mij niet voor niks. Soms was hij minutenlang onder water, hij liever dan ik zullen we maar zeggen, en al helemaal met deze temperatuur. Gelukkig mocht ik op de kant toekijken, en met het steeds mooier wordende licht hebben we nog wat plaatjes kunnen maken waar ik blij mee ben.

De woorden: “I love it when a plan comes together” werden nog uitgesproken, en dat werd beaamd. Het licht, de vogel, de timing, alles was perfect. Soms mag het meezitten!

Leuke afsluiter van de dag op deze manier, en jahoor, ik was weer helemaal gelukkig met een vogeltje:-)

Samen genietend van het laatste licht

Pff, zie je wel, ik kan prima korte verhaaltjes vertellen:-)

Tot de volgende weer, goed weekend!

23 okt

Herfst, herfst, wat heb je te koop?

Met honderden, duizenden, ja zelf honderdduizenden vliegen ze voorbij. Kilometer na kilometer. Uur na uur.
Vogels zijn van die rare wezens, die in hun genen hebben zitten dat ze in het najaar naar het zuiden moeten vliegen, en in het voorjaar naar het noorden. Wat de redenen zijn? Later in dit blog zal ik er een paar opnoemen.

Vandaag wil ik jullie weer meenemen. Het liefst naar een mooi oord, of een mooi land, maar dat mocht niet van mijn baas, dus blijven we maar gewoon weer in de buurt. 

Goudhaan

Als je met regelmaat buiten komt, voel je, zie je en ruik je de verandering, de herfst komt er aan. En herfst voor mij betekent meer dan bruine blaadjes, kale bomen, veel regen en mogelijk eikels op je hoofd, nee het fenomeen ‘vogeltrek’ komt ook weer op gang!
Een waanzinnig proces waarin de vogels het in hun broedgebieden voor gezien houden, en beginnen aan een lange reis naar het zuiden, Spanje, maar ook tot diep in Afrika. 
Maar waarom doen ze dat nou? Dat is wel een goeie vraag, waarop verschillende biologen verschillende antwoorden op geven. Een eerste reden kan zijn: het aanbod van eten verdwijnt door kou. Een andere reden die genoemd wordt is de lengte van het daglicht. Op de evenaar, waar veel van onze vogels dus overwinteren is het in de zomer 12 uur lang licht, bij ons is dat een paar uur langer. Al die jonge vreetzakken die de vogels grootbrengen zeuren de hele dag om voedsel, hoe meer daglicht, hoe meer voedsel de ouders kunnen zoeken, en hoe beter ze de jongen kunnen grootbrengen. Dat zou ook een reden kunnen zijn. De laatste mogelijke reden die ik hier wel kan noemen staat me nog het meeste aan. Vogels trekken namelijk gewoon omdat het kan. Wij willen ook wel eens op vakantie, waarom zouden vogels dat niet doen? Lekker zonnen in de woestijn in Afrika, waarom niet?

Staartmees

Waar het allemaal uiteindelijk op neer komt is dat we in de winter andere vogels hebben dan in de zomer. Ook de standaard soorten zoals Roodborst trekken; ‘onze’ Roodborsten trekken naar het zuiden, en de Roodborsten uit Scandinavië komen naar ons toe. Zo gaat dat met de meeste soorten. Het leuke van de vogels die vanuit het noorden ons land doorkruisen naar het zuiden, dat ze vaak erg tam zijn. Waarschijnlijk doordat ze daar amper mensen hebben gezien, en er dus ook niet bang voor zijn. De vogel op de volgende foto kwam zowat over mijn schoen lopen, dan geniet je opeens weer van een Roodborst;)

Roodborst

Twee soorten die in de winter veel meer bij ons voorkomen dan in de zomer zijn de beide soorten Goudhaan. Daar mogen er van mij duizenden van komen, past makkelijk. Ze zijn namelijk samen de kleinste vogels van Europa. Daarnaast hebben ze de schoonheid mee, en zijn het misschien wel de mooiste wintergasten die ons land rijk is. Met de beweeglijkheid die ze uit zich weten te persen is het ook nog eens een pittige uitdaging om ze normaal op de foto te krijgen. Maar dat houdt het spannend. Met tijd kan je veel voor elkaar krijgen, lang wachten, en hopen dat ze op de juiste tak gaan zitten, voor de foto die je voor ogen hebt. Dat duurt een aantal bezoekjes, maar gelukkig was het uiteindelijk raak, en naar mijn zin.

Goudhaan

Goudhaan, het broertje van de Vuurgoudhaan kan er ook wat van. Met regelmaat dwarrelen ze in een groepje met elkaar door de boomtoppen.

Vuurgoudhaan

Dat maakt weer een bruggetje naar de in vogeltermen uitgedrukt ‘flockjes’. Dat zijn heel simpel de groepen mezen, boomkruipers, Goud- en Vuurgoudhanen, en de rest van de vogels die het blijkbaar leuk vinden om buiten de broedperiode met elkaar op te trekken. En gelijk hebben ze! Soms bestaat zo’n flock uit meer dan honderd vogels, altijd leuk om te checken op bijzondere soortjes. Ik heb het even voor jullie uitgezocht, maar het woordje flock is niet echt Coronaproof, dus ik zal het niet melden hier. Anders moeten die vogels ook mondkapjes dragen, dat is iets teveel van het goede.

Pimpelmees

De mensen die regelmatig buiten komen hebben vast ook alweer de vele paddenstoelen gezien. Een blinde vlek in mijn natuurkennis, terwijl het echt waanzinnig mooie creaties kunnen zijn. Let er op als je buiten bent, in het stadspark, of waar dan ook. Anders mis je al dat moois! En ook in deze periode raad ik iedereen aan, om elke dag even een stukje te lopen of in ieder geval even buiten te staan. Wel of geen tijd, daar mag u gewoon tijd voor vrij maken.

Rodekoolzwam

Dat was het alweer voor deze keer, veel foto’s heb ik niet gemaakt afgelopen maand, maar jullie zullen het er mee moeten doen, en als je t jammer vind dat t nu al klaar is zou ik adviseren: ‘je moet buiten zijn om buiten te zien.’

Stay strong is zoiets makkelijks om te zeggen vanachter een scherm. Daarom doe ik het ook gewoon maar.

Neem een kijkje in mijn webshop om de nieuwste fotokaarten te zien:

En Abonneer je om geen blogs meer te missen:

O ja, wacht, toch nog eentje, ik was hem bijna vergeten, hij valt ook totaal niet op. Van welke vogel is deze streepjespyjama? Niet stiekem door scrollen!

Bokje

Ja dat zag ik! Snel door scrollen voor het antwoord he… sjonge. Maar dit beest is zo waanzinnig vet, ik zou zelf ook door scrollen. Deze foto is gemaakt met mijn macrolens. Deze Bokjes, zo heten ze, vertrouwen zo volledig op hun schutkleuren, dat ze zich gedrukt houden tussen het riet, en gewoon blijven zitten. Op 1,5 meter afstand mocht ik hem bewonderen. Geduldig, en secuur de slootkant afzoeken ging er aan vooraf, en dan weet je ook direct wel waarom ze gewoon blijven zitten. Wat een schutkleur! Heel gaaf om ze weer te zien, na een zomer afwezig te zijn geweest.

Nu echt.

Tot de volgende weer!

25 sep

Prachtige, kunstige natuur: libellen

Libellen. Pittig mooi, erg interessant en een prachtig stukje natuur.
Als je je nog nooit hebt verbaast over de natuur moet je eens een libel van dichtbij bekijken. De vleugels met, zo lijkt het, duizenden lijntjes, de ogen, die als je wat dichterbij kan komen bijna net zo groot lijken als het borststuk, en ook dat is niet voor niks. Hier kom ik later nog op terug. Lees met me mee!
(een kleine spoiler: helemaal onderaan vind u nog een leuke actie)

Het leven dat een libel leeft voordat wij hem als libel zien gaat verder dan je denkt. Soms leven ze zelfs enkele jaren als larve onder water, om vervolgens bij de laatste vervelling uit het water te komen, te ‘ontpoppen’ en op te drogen. Dat kan enkele uren duren; De libel gaat aan een takje hangen, en begint met vervellen; langzaam vouwt het zijn vleugels uit, en de zon doet de rest. Daarna zijn het pas de libellen zoals wij ze vaak zien.

En ze prikken heb ik me laten vertellen, ik stond een aardige tijd terug alweer naast iemand in het veld, en die zei opeens: ‘au’. Dat was alles. Ik vroeg wat er was, en hij zei dat er een libel tegen hem aanvloog en dat hij gestoken was. Ik heb m niet verteld dat hij met zijn been in de distels stond, en heb het maar gewoon zo gelaten. Als ik ooit gestoken wordt door een libel stop ik met fotograferen heb ik tegen hem gezegd…

Ik zou nog terug komen op de ogen, en zoals gezegd zijn die in verhouding best groot. Ze bestaan uit zo’n 30000 facetten, waarmee ze bewegingen waarnemen. Dit noemen we de samengestelde ogen; ze zijn er mee in staat om 360 graden om zich heen te kunnen kijken. Tamelijk bizar.
Daarnaast hebben ze ook nog 3 enkelvoudige ogen. Die kunnen licht en donker onderscheiden. Nou, deze biologieles was even voor het geval dat je ooit in een libellenkop zou terecht komen, dan weet je tenminste waar dat allemaal voor dient.  

De vleugels zijn ook vet, dat zijn er 4, die allemaal onafhankelijk van elkaar kunnen bewegen, waardoor een libel stil kan hangen en opzij of zelfs achteruit kan vliegen. Met de vele aderen een prachtig en bijna abstract onderdeel van een libel om te bekijken. Fascinerend.

De reden dat ik tijd gestoken heb in deze libellen is als het volgt. Vele algemene libellen zie ik vliegen, en laat ik vaak vliegen. Ik stop er geen tijd in. Waarom? Tja, de focus ligt nou eenmaal vaker op de vogels, en in de komkommertijd van vogels deels op vlinders. Wees overigens niet bang, die vogels komen ook wel weer…
Nu heb ik dus ook de libellen als doelwit uitgekozen, inderdaad omdat er aan vogels vrij weinig te beleven was in de omgeving, en omdat ik een maandje terug op een bouwterrein in Waddinxveen een paar Zwervende Heidelibellen vond. Een soort die net wat minder algemeen tot zelfs schaars is. Zoals de naam al zegt zijn het echte zwervers. In het voorjaar vliegen de volwassen exemplaren met de zuidenwind mee naar Nederland, waar ze hun eieren afzetten, om vervolgens weer te vertrekken. Deze eieren worden larven, en na een paar maanden komen die het water uit om zich te ontpoppen tot libel. Dat was vast en zeker in de buurt van het bouwterrein gebeurd, want binnen een week vlogen er 150 exemplaren rond! Dat zijn grote aantallen voor Nederland, en dat op zo’n klein stukje terrein. Dit jaar is dat gebied in Waddinxveen de enige plek in heel Nederland waar zo een grote concentratie van deze soort voorkwam. Erg leuk, en wat mij betreft was het zeker de moeite waard om wat extra tijd in te steken. 

Mijn bed heb ik weer eens een keer alleen gelaten en het is me zowaar gelukt om voor zonsopkomst op locatie aanwezig te zijn. Het zoeken begon, en ik hoopte dat ik voor het licht zou worden dat ik wat beesten zou vinden. Mooi niet dus… Dan gaat het stressniveau omhoog. In deze gevallen hou ik opeens van stress, want dit is stress die uiteindelijk nergens toe doet;) en een beetje gezonde stress is voor de afwisseling helemaal niet slecht soms. Zo, psychologenpetje af, en weer verder met die libellen.
Ze zitten er dus, dat was een zekerheid, en het plan was om ze te fotograferen met de dauw er nog op, tijdens het mooie licht. Maar dan moet wel alles op zijn plaats vallen, de dauw was er, het mooie licht ook, maar de libellen waren moeilijk te vinden. 
Maar ook daarin geld: de aanhouder wint. Na een uurtje gezocht te hebben vond ik de eerste, en in totaal vond ik er drie die geschikt zaten voor een foto. 

Het determinatiekenmerk van de Zwervende Heidelibel is zeer makkelijk: de onderkant van de ogen zijn blauw. Alle andere heidelibellen hebben daar een groene of rode kleur. Helaas waren bijna alle libellen die hier te zien waren nog erg jong, en niet helemaal op kleur. Eenmaal heb ik een mannetje gezien die al rood begon te kleuren, maar daar bleef het bij. Maar dat mocht de pret zeker niet deren.

Het was weer super om ‘s ochtends met deze diertjes bezig te zijn! Een overvliegende jonge Koekoek, wat Bontbekplevieren en een paar Boompiepers ter plaatse maakte het plaatje compleet. Geslaagd. Net op tijd, want nog geen week later na wat harde wind, waren ze bijna allemaal weer verdwenen. Geniaal om de continuïteit in de natuur te zien. Alles gaat door. Alles heeft een functie, en bijna alles is gewoon bizar mooi. Kijk binnenkort ook eens goed naar libellen, ze zijn prachtig. Dan moet je overigens snel zijn, want het libellenseizoen loopt alweer op zijn eind. Maar niet getreurd, volgend jaar zijn ze er ‘gewoon’ weer!

O ja, voor de mensen die de vraag hebben gesteld hoe ik het voor elkaar krijg om zulke foto’s te maken, even een klassikaal antwoord. Dat is namelijk kinderlijk eenvoudig, ik heb een jaar of wat geleden een camera gekocht, met een knopje erop waarmee je foto’s kunt maken. Tot nu toe heeft dat knopje het meeste werk gedaan. Ik klik op het knopje. Dat is mijn werk. Zo simpel is het! Mochten er meer vragen zijn stel ze gerust, en als je nog niet geabonneerd bent, doe dat dan even heel gauw. Je hoeft net als ik mijn foto’s maak, enkel maar op een knopje te klikken en uw mailadres invoeren. En je mist helemaal niks meer. En je maakt mij er blij mee. 

BELANGERIJK! BIJ UW VOLGENDE BESTELLING in mijn webshop KUNT U 15% KORTING KRIJGEN DOOR DE VOLGENDE CODE TE GEBRUIKEN:

DDTMQ5FE

DEZE CODE KUNT U INVOEREN IN UW WINKELMAND BIJ UW BESTELLING ONDER DE KNOP ‘KORTINGSBON TOEPASSEN’.

De code is hoofdletter gevoelig.
Deze korting is geldig tot 10-10-2020

Al de foto’s in dit blog zijn van de Zwervende Heidelibel – Red-veined Darter – Sympetrum fonscolombii

Binnenkort komen er ook 6 nieuwe kaarten in de webshop, hou het in de gaten!

Tot de volgende weer!

04 sep

De komkommertijd van Vogels

Genietend van het late avondzonnetje en de invallende rust loop ik door het bentwoud. Doel is het fotograferen van vlinders. Gewoon omdat het kan. Zonder auto blijf ik aangewezen op de gebieden in de buurt, en sinds het Bentwoud er is, is dat op zich geen straf. In dit blog neem ik je weer mee!

Geen Bentwoud, maar wel een prachtige zonsopkomst op de Veluwe, tijdens dit ‘vlinderprojectje’.

De vogels worden saai in deze tijd van het jaar, lees: de afgelopen maand. De oudervogels gaan ruien en maken zich net als de jonge vogels klaar voor de lange reis naar hun overwinteringsgebieden. Met een verborgen leven bereiden ze zich daarop voor. Ja ik vind vogels ook saai soms, maar niet alleen dat, in deze tijd van het jaar zijn ze minder mooi en erg kwetsbaar.

Gelukkig zijn er zat andere mooie dingen. En wordt ik gelukkig van mooie natuur, het maakt helemaal niet uit wat het is.

Icarusblauwtje

Met een kop koffie in de hand, geniet ik van de dalende rust in het Bentwoud. Ergens ver op de achtergrond zingt een Veldleeuwerik zijn lied; met het windstille weer, en een steeds mooier wordende avondzon geniet ik de perfecte weersomstandigheden voor het fotograferen van vlinders.
Het enige wat ik nog moet vinden zijn de vlinders zelf, maar ook die werken prima mee. Afgelopen middag had ik al gekeken naar plekken waar veel vlinders rondvlogen, dat voorbereidend werk betaald zich nu ‘s avonds uit. De vlinders koelen af, worden minder actief en gaan op zoek naar een plekje om te slapen.

Al snel heb ik vele vlinders gevonden, en dat werden er meer en meer. Met name de Icarusblauwtjes bleken zeer aanwezig, niet vervelend aanwezig, maar leuk aanwezig. Op de laatste avond die ik met dit projectje bezig was heb ik ze geprobeerd te tellen. Dat is een flinke klus, met name toen de cijfers boven de 100 doken. Je moet weten, dat ik prima tot honderd kan tellen, maar daarna wordt het lastig… Gelukkig bedacht ik daar een oplossing voor en telde ik weer op nieuw. De telling strandde ergens bij 4 x 100 omdat het te donker werd, dat moeten er vele meer geweest zijn!

En dan die komeet NEOWISE, het is al weer een tijdje terug, en je zal vast denken wat dit nou weer te maken heeft met vlinders, maar dat ligt vrij simpel. NEOWISE had er geen zin in, of beter gezegd, de komeet kwam niet in zicht door de laaghangende bewolking. Rond middernacht besloot ik dat dit inderdaad niks zou worden. Gelukkig kreeg ik nog wel de schrale troost dat tie over 7000 jaar weer te zien is. Het is allemaal niet zo erg.
Tijd voor plan B, dat plan kreeg overigens de naam NIETWISE, vernoemd naar de komeet.
Want ja, dankzij die komeet was ik wel buiten, en ik wist een plekje waar Icarusblauwtjes bijna altijd op dezelfde takjes gingen slapen. Ik in het pikdonker die kant op met mijn fietsje. Aangekomen op locatie hing daar inderdaad keurig een vlinder op me te wachten. M’n camera zal het wel vreemd gevonden hebben om rond middernacht opeens aan het werk gezet te worden, maar ach, soms mag je gek doen vond ik. Hij reageerde verder niet. De camera stond klaar op 10 seconden, en ik positioneerde mezelf, met mijn telefoonlampje aan de andere kant van de vlinder. En zie hier het resultaat.

NIETWISE

In totaal ben ik zo’n zeven dagen bezig geweest met dit miniprojectje, waarvan 1 dag op de Veluwe. Met het eerste licht zijn de vlinders nog koud en geheel inactief, wat het een makkelijk onderwerp maakt, al moet je hem wel eerst zien te vinden. De dauwdruppels die de kou van de nacht met zich meebrengt maken het geheel alleen maar mooier! Dit is dan ook het beste moment van de dag om vlinders en insecten te fotograferen. Het liefst ben ik altijd buiten tijdens de zonsopkomst, maar mijn bed ligt erg lekker en ik kom er moeilijk uit. Mijn bed overigens heeft laatst ook nog is de diagnose ‘verlatingsangst’ gekregen. Wat het voor mij nog moeilijker maakt om er uit te komen. Nou, nu wel weer genoeg hierover. Hieronder wat resultaten na het vroege opstaan.

Hooibeestje

Als je er wat tijd in steekt, en blijft zoeken naar verbetering loop je soms ook gewoon tegen gelukjes aan. Zo vond ik deze drie vlinders bij elkaar, wat een pracht gezicht. Daar zeg ik hallo tegen! En daar ging ik zelfs even van zingen. Alhoewel, het is net wat je zingen noemt. Als er mensen aan het luisteren waren liepen ze waarschijnlijk snel door. Voor een zaal zou ik denk best goed kunnen zingen, als er maar niemand zit. Maar we dwalen af, wat ik wil duiden is het euforische gevoel waar ik op dat moment mee aan de slag ging. Dat voelt goed, en daarvoor ga je naar buiten!

Met nog wat technische achtergrondinfo over deze foto: ik heb vier foto’s met allemaal een ander scherpstelpunt samengevoegd. Dit om alle vlinders scherp te krijgen zonder een hoger diafragma te gebruiken. Nu heb ik dus vier foto’s gemaakt op f/2.8, waardoor de achtergrond lekker dromerig blijft. Als ik deze foto’s niet zou samenvoegen, maar wel alle vlinders scherp op de foto zou willen dan zou ik minimaal f/11 moeten gebruiken, wat voor een drukke achtergrond zou zorgen.
Ja inderdaad blablablablabla;)

Nog wat fotootjes tot slot: 

Zwartsprietdikkopje
Icarusblauwtje
Icarusblauwtje
Bruin Blauwtje

Dat was het weer voor deze keer.

Er is weer een nieuwe update op de site, de webshop staat online! Neem een kijkje en maak iemand blij met fotokaarten uit de prachtige natuur! Mocht u mensen kennen die kaarten versturen, u helpt mij door het delen van deze webshop!

Tot de volgende weer!

Nooit meer een blogupdate missen? Als u op onderstaande knop klikt kunt u zich abonneren. De nieuwste blogs ziet u verschijnen in uw mailbox!

Om de snelheid van de website optimaal te houden worden de foto’s sterk verkleint. De beste foto’s staan in hogere resolutie op 500px klik daarvoor op de onderstaande knop

30 jul

Vogelgezin van dichtbij: Roodborsttapuit

In mijn hoofd was al een tijd lang de wens om een keer een projectje te maken van de (vele) Roodborsttapuiten in het Bentwoud.
Een mooie verschijning, leuk gedrag en vooral leuk: heerlijk dicht bij huis.

Dit voorjaar kwam het er van, en met regelmaat ging ik even kijken. Dat is echt goud, als je de tijd hebt om gewoon met een verrekijker, of soms nog beter, met een telescoop op een afstandje kunt observeren. Als je dat een paar uur doet weet je al heel veel over het gedrag. Een Roodborsttapuit heeft vaak een patroon in zijn doen en laten, en door ze op afstand te bekijken doen ze gewoon hun ding, en krijg jij de gelegenheid om in kaart te brengen in welke struikjes ze vaak zitten.

IJverig zijn ze ook, een paartje heeft al twee nestjes grootgebracht, en lijken zelfs te willen beginnen aan een derde. Zij liever dan ik zullen we maar zeggen…
Gedurende een paar avonden heb ik op verschillende plekken gezeten waar ze vaak terugkwamen. Ik zat verstopt onder een camouflagekleed, wat verrassend goed werkte. Ook voor het laten schrikken van mensen. Ik kwam rustig uit het veld gelopen en had de twee mensen die aan het wandelen waren niet gezien. Zij kregen een spontane hartverzakking toen ze mij als een wandelende struik zagen verschijnen. Ik heb ze gerustgesteld en verteld waarvoor het was. Lachend liepen ze weer door. Ik ben blij dat ik geen gedachten kan lezen, maar ben toch wel benieuwd wat ze allemaal dachten van zo’n rare jongen.
Gelukkig leverde het ook de gehoopte mooie momenten op met deze prachtvogeltjes, regelmatig verschenen ze voor mijn lens. Bijna altijd in het topje van de struiken, op de uitkijk voor eten. Dan duiken ze plotseling naar de grond, soms bidden ze even, om vervolgens weer terug te vliegen naar de uitkijkpost. Grappig om te zien dat heel veel vogels allemaal een andere manier hebben van voedsel zoeken.

Roodborsttapuit jong

Zodra de jongen uit het nest zijn beginnen ze wat te dwalen, en hebben ze niet echt vaste plekken meer. Het camouflagekleed bleef achterwege en ik benaderde ze door heel rustig te bewegen. Na een tijdje heb je door wat de juiste afstand is waarbij ze nog doorgaan met wat ze normaal doen, zonder zich te storen aan die lange slungel die ze nauwlettend observeert. En ook toen heb ik leuke momenten gehad. Soms was je ze opeens kwijt en zocht je je een bult, om ze uiteindelijk weer op de zelfde plek terug te vinden. Ze hebben me soms aardig voor de gek gehouden, zonder dat ze het wisten.

De volgende tekst wil in citeren:          

“Een geweldige foto is een foto die volledig weergeeft wat je voelt”

Deze foto is hierop van toepassing, voor mij tenminste. Een volledig donkere foto door een donkere achtergrond in de schaduw met een Roodborsttapuit gevangen in het laatste licht.

Soms kan alles donker lijken in het dagelijks leven, door tegenslagen, een tegenwerkende psyche, enz. enz, vul maar in voor jezelf.
Maar aan het einde van elke tunnel is er licht. En hoe lang het ook duurt voor je dat licht ziet, en hoe hard je moet vechten tegen tegenslagen en tegen jezelf, dat licht is er altijd, ook al zie je het niet.

Natuur is voor mij een vluchtweg uit de meeslepende maatschappij, en daar waar ik soms stillag in het dagelijks leven door omstandigheden, en daar waar de wereld stil ligt door COVID-19 gaat de natuur ‘gewoon’ door. Prachtig om te zien.
Van al deze kleine momenten met deze vogels heb ik weer intens genoten, heerlijk!

De afgelopen weken stonden in het teken van ontwikkeling van deze site; ik ben begonnen met een kleine onderneming, en verkoop fotokaarten uit de natuur. Dat loopt goed, binnenkort zullen ze te zien zijn in de webshop, hou het in de gaten!

Tot de volgende weer, stay safe en tot ziens in het veld!

Nooit meer een blogupdate missen? Als u op onderstaande knop klikt kunt u zich abonneren. Elke keer bij een nieuwe blog ziet u hem verschijnen in uw mailbox!

De foto’s zien in een hogere kwaliteit? De beste foto’s staan op 500px

Arjan de Heer background image
Deze content mag niet gekopieerd of vermenigvuldigd worden op welke manier dan ook.